I eit hus i ein dal

2012-01-13T10:51:00.000+01:00

Nyttår er overstått, og me står alle klare med blanke ark.

Klare til å teikna nye sider, av det som er kalla livet..

Det er lett å tenkja nytt no, når alt er så kvitt og stille rundt oss.

Kan hende er det sant, at fyrverkeriet skremmer vekk alle vonde ånder - slik at hjarta og sinnet får ro - og tid - til ettertanke?

Eg likar på eit vis denne tida av året, kjenna på kreftene rundt meg.

Hugsa på at i alt det store og ville, så er eg liten..

Berre eit lite menneske, det er godt å vera det.

Likevel så er eg alt, for nokon - mykje, for mange - litt, for endå fleire.

Og det er me vel alle..

For året me akkurat har byrja på, har eg ikkje gjort meg så mange tankar.

Milepælane i familien min, er det ein del av, slik det var i året som gjekk..

Om ein månad har eg fått to tenåringar i hus,

det blir nok eit år prega av endring.

Sjølv er eg byrja å lure på kva eg eigentleg vil med livet mitt?

Å få vera mamma er fyrste prioritet for meg, men eg trur eg må bli litt flinkare til å hugse på at det ikkje er den einaste rolla eg har..

Kan hende har eg lyst å prøve noko heilt nytt?

Nokon gonger er det slik, at vegen er målet..

Men det veit ein jo i bunn og grunn, ikkje om før vegen er slutt?

Og det kjennes jo litt formålslaust ut?

Kanskje er det slik eg må tenkja i det nye året, at alt eg gjer - eigentleg er ein del av - nettopp målet!

Godt nytt år, og god helg!

Trist..

2011-11-09T23:54:00.000+01:00

Denne sommaren har vore usedvanlig kort, ekstra våt - og mest trist.

Så vandra me inn i hausten, som har vore uvanleg lang - og trist.

Trist for bestemora mi døydde.

Visst var ho gammal og sjuk. Det var ikkje uventa - men trist likevel.

Kan hende mest trist for eg hadde så mykje å spyrje henne om, så uendeleg mykje eg skulle ha visst.

No er det for seint, så slik vart det..

Så har me krangla.

Me tre som ikkje skulle hatt noko verdens ting å krangla om.

Me som skal kunna snakka om alt, utan å dømma - utan å måtta gjera oss til.

Vera verken verre eller betre enn den andre.

Likevel - ord som vert sagt som kan kjennast alt for store til å viska vekk att.

Men er det ikkje berre ord?

Kjenslene kjenner me, og dei vert ikkje borte - vert dei?

Lat oss viska tristheiten bort, når alt vert kvitt er det vel ei tid å byrja med blanke ark?

Uendeleg lenge..

2011-08-12T00:36:00.000+02:00

Kan hende det er slik.

At det er dette du har venta på, eit lite teikn på eksistens.

Eller kanskje ikkje.

Du berre vinglar forbi - på leiting etter noko - eller berre for tidsfordriv.

Kan hende skrivelysta mi kjem att så smått, ilag med det litt kaldare draget som me kjenner i lufta alt..

Kan hende ikkje.

Me får sjå.

Klem!

2011-05-04T18:49:00.000+02:00

Det er heilt uforståeleg.

Det kjennes ikkje ut som om det er så lenge sidan eg sjølv var akkurat der..

Eg har fått ei skikkelig stor jente - ja mest ei lita dame.

Store fine jento mi er snart vaksen.

Det blir ikkje lett å sleppa taket - men det byrjar vel å nerma seg det, den tida.

Konfirmasjon, er heldigvis ikkje den milepelen, det ein gong var.

Ingen lyt pakka kofferten og sjå seg om etter huspost lenger..

Me er der, vaktar over dei, freistar pakka dei inn i bomull.

Beskytter og overbeskytter.

Stundom lurar eg på kva som eigentleg er det beste.

Freista å læra borna alt frå a til å - eller gje rom for å læra av eigne feil?

Sjølv om me har levd lenger, har me vel ikkje nødvendigvis levd betre, eller meir fornuftig?

Ein sender ikkje borna sine ut for å leika på utrygg is, men sjølv om det kan knasa under føtene deira - kan det jo berre vere ei pøyse?

Å krisemaksimera er kjempelett.

Eg håpar eg har gitt jenta mi mot og fornuft nok til å handtera ungdommens dårskap:)

Hei

2011-04-22T20:10:00.000+02:00

Korleis har du det?

Ja, no er det jammen lenge sidan sist. Tenk påske er det blitt allereide..

Utruleg kor fort tida susar avgårde.

Ja, her er no alt med det gamle, ungane veks og trivs - storajento er nett fyllt femten, og spreiar rundt seg heftige truslar om at ho skal på dans syttande mai, for DÅ er ho konfirmert, og DÅ har ho lov, for då er ho VAKSEN NEMLEG!

Eg berre smiler og seier at eg skal og på dans..

Då får eg kjeft - men det er no blitt ein vane.

Storebror tykkjer han er stor nok til å køyre traktor - det tykkjer ikkje eg, og då får han jo ikkje lov til det - og sånn går no dagane:)

Dei tre små auser framleis av seg med endelaus kjærleik til mor - og far - og sysken..

I heftige skifter.

Mellom total elskelegheit - og trassalder av ein anna verden..

Eg har det for tida verkeleg i alle fasar, men berre eg får vera heilt i fred innimellom, og berre kjenne litt på stilla, så bles vel dette forbi og, sant vel?

Det å vera til stades i sitt eiga liv, er ikkje alltid lett.

Nokon dagar kjenner eg at eg har delt ut så mykje av meg sjølv, at eg nesten ikkje kan pusta, men når det berre blir ro rundt meg, så kjennes det likevel godt på eit vis?

Eg har vore mamma så lenge, at eg ikkje lenger kjenner den som var der før.

Den eg ein gong var.

Trur heller ikkje eg saknar den, men kan hende det hadde vore sunt å hugsa?

Kanskje hadde ho noko verdifullt eg kunne ha nytta - slik eg er no?

Vel uansett - våren er vel eigentleg ikkje tida for ettertanke - men for ny vekst.

Vekst og skifter - og sol og varme!

Me har mangt å driva med i vårsola, men me får prøva at ikkje det blir like lenge til neste gong:)

I mellomtida må du kosa deg!

2011-03-01T13:45:00.000+01:00

Nokon gonger må ein berre - rydde, med variert musikk på øyrene - og syngje med -

gjerne høgt og falskt - med "lureengelsk" som er berre nesten rett..

Nokon gonger må ein berre - drikke kaffi - med sukker, altformykje sukker og mjølk -

berre for at det får ein til å tenkja på besto si - som ein hadde ein gong -

men som er borte.

Men som likevel lever med meg.

Andre gonger må ein berre nyta.

Venda ansiktet mot sola - trekkja pusten.

Snart vaknar våren..

2011-02-24T12:10:00.001+01:00

Sjølvgjort - er velgjort.

Dette vart ein slags hjort - eller reinsdyr er det vel..

Sydd av fjortisen min, for halvanna år sidan - til ei 4H oppgåve.

Tykkjer den er fin eg, den prydar stoveveggen min:)

Biletet under har eg laga sjølv. Eller herma sjølv.

Såg det i eit blad eller ein blogg - hugsar ikkje kor - men likte så godt ordlyden!

Gode ord å lesa - til ei kvar tid:)

Reinsdyret er frå ei "Tilda" bok.

Og snart er det helg!

Eg har litt åleinetid - småtrollene er på karneval i barnehagen.

Storetrollene er på skulen.

Det einaste som ventar er eit tårn med tøy som skal brettast:)

Ta med deg dette inn i morgon dagen : - EG LIKAR DEG;)

Godt. C U!

2011-02-21T22:04:00.000+01:00

Tysdag gjennom vindauga om vinteren, viste seg å vera ein heller kjedelig føljetong..

Kvitt og snø overalt.

Kvar bidige tysdag.

Eg må sei at entusiasmen ramla rimelig kjapt rett vest..

Ikkje det at det ikkje er vakkert, men det er jo liksom variasjonane eg "såg fram til"å dokumentera..

Pytt pytt, det er vel ei kvinnes rett å ombestemma seg..?

Uansett har det vore ei innmari hektisk tid.

Eg har vore dønn egoistisk og berre tenkt på meg sjølv.

Det var det bortimot femten år sidan sist eg gjorde..

(sånn er det å vera mor)

Eg har terpa og øvd, og stått på scenen - og heldigvis fått applaus:)

Eg var så heldig, at eg fekk henga meg på ein flott gjeng og spela skodespel.

Det var det nesten 20 år sidan sist eg gjorde (fy kor gammal det høyrdes ut som eg var no..)

Og det var rett og slett dritskummelt! Men kjempekjekt!

Folk klappa og lo på dei rette stadane, og då er jo alt berre velstand..

Ein kveld til skal eg på, og så er det over:)

Så får eg prøva å ikkje venta like lenge før eg gjer noko litt utanom det vanlege igjen..

På veggen har eg fått eit "nytt" bilete.

Fint sant?

Eg har fått det av tanta til mannen min, og det har liksom kome heim att..

Når ho og svigerfar min vaks opp, så hang det i gamlehuset på garden vår. Det huset finnst ikkje lenger,

men no skal det få henga på min vegg:)

Det er bestemor til mannen min som har brodert det, ho døydde diverre mange år før han vart fødd.

Eg tykkjer det er vikteg å kunna litt, om det som ein gong var, og eg trur det gjer oss - eller iallefall meg

litt rikare.

Ha ei god veke:)

2011-01-11T11:13:00.000+01:00

Det er tilstandar som det held her i bygda mi,

me snør rett og slett ned..

Ein god meter er det kome, berre på nokon dagar, og det forset.

Ungane jublar, eller sutrar - alt etter kva aldersgruppe dei tilhøyrer:)

Småttisane sto bom fast i snødyngene, mens storebror jubla avgårde på snøbrett..

Smågutane har prøvd seg på langrennski, med vekslande hell..

Og sjølv byrjar eg så smått å innsjå, at om det er her eg skal bu (og det er det jo)

så må blir det ski på meg og.

Godt er det uansett å veta at det er andre tider i sikte. Sjølv om det nett i dag ser ut som det er langt fram..

Alle årstider har vel sin sjarm, men vinteren tykkjer eg ofte kan bli vel lang.

Det gjeld å lysa opp litt rundt seg, med ljos og varme - og det kan me jo:)

Godt å driva med litt innomhus i snøføyka.

Teikning er populært blant borna, og kva passar vel betre enn ein jublande elefant i desse tider!

Gojento mi på fem er ein reser i faget, og denne er vel sterkt inspirert av Øisteins blyant:)

Hurra for kreative barnetv!

Flott inspirasjon for små og store.

Og du..

Hugs småfuglane:)

Heilt nytt:)

2011-01-04T12:51:00.000+01:00

Brått var eg her att.

Haust er blitt vinter, iår er blitt ifjor.

Noko er nytt, og noko er slik det alltid har vore:)

Jola kom og gjekk i ein fart, med hyggelege samkomer!

Men utan eit einaste minutt til å setja seg ned og reflektera - før no - trur eg..

Utsikten frå kjøkkenglaset mitt har vorte vel dokumentert gjennom tida eg her blogga, men eg er så glad i den, at eg nok kjem til å visa den att.

Ein blogg som heiter "Swedish House" har lenge hatt ein føljetong som ho kallar "tuesday through my window", og den hadde eg tenkt å hiva meg på litt sånn anonymt;)

Det er vel ikkje verdt å annonsera ting for mykje om eg ramlar heilt av lasset..?

Men iallefall - i dag ser det sånn ut - neste tysdag veit eg ikkje, men kan henda me finn det ut?

Til jul fekk eg speglreflekskamera av snille goe mannen min, men eg ser på bileta mine at det er ein stor omstilling..

Her har eg prøvd å ta bilete av "braokvitidl" vår.

Det er eit gammalt veva teppe som eg har vaska i vaskemaskina..

Det er veva her på garden, av handfarga heimaspunne ull, og vart vel opprinneleg

brukt som sengetøy.

Eg har henge det opp på veggen til pynt, og eg tykkjer det er ganske fint eg:)

Det får vera ein passeleg start på det nye året;)

Godt nytt år til deg som kikkar innom, får håpa det framleis er nokon!

Og om Mali-mo er innom, hurra for babygut:)

Eg har kryssa so felt på alt eg kan kryssa, at eg har vondt både her og der..

Kjem brått att<3

Vintermånad..

2010-11-02T23:10:00.000+01:00

Tusen takk for alle gode attendemeldingar frå dykk:)

Det er kjempe å få litt god feedback når ein kjenner at hovudet er litt tomt, og det einaste ein eigentleg har å skriva om, er regnet som pøsar ned utom glaset..

Bortsett frå igår då, då skein sola på meg, og eg måtte ut med kameraet som har dukka opp att, og knipsa litt:)

Då oppdaga eg, at klematisen min står i full blom. I november. Sprøtt?

Mange stader har eg lest at midt på dagen er den minst spanande tida å ta bilete på,

men eg likar at fargane vert klare, skuggespelet ein kan fanga i trekrunene - og den elektriske blåfargen på himmelkvelven.

Eg tykkjer at ein aldri kan gjenskapa naturen sine fargar på ein palett.

Eg bur på ein vakker stad.

Rundt huset i dalen er det kort veg til naturen - og til stillheiten.

Berre eg ser ut kjøkkenglaset mitt så er den der.

Eg kjenner meg heldig!

Ha ei fargerik veke, hugs å sjå deg rundt!

2010-10-30T23:51:00.000+02:00

Det slo meg her ein dag. Korleis folk er, og korleis folk tilsynelatande er. Og - kan hende korleis folk vil framstå.

For meg som jobbar i "uniform", og eigentleg har gjort det i mange år, er det rart korleis ein vert kjend med nye menneske - kollegaer.

Eg er blant dei som har opplevd å ikkje kjenna att ein nær kollega i "sivil"..

Hugsar de reklamen ifrå symjehallen?

Frik møter soss?

Sjølv har ein jo lyst å visa litt att i kvardagen, med vekslande hell..

Tykkjer det er kjempevanskeleg å finna ein stil som passar, ein sveis - eller berre det å sminka seg litt fresht er ikkje berre berre.

Det burde det jo eigentleg vere, når ein har sminka seg lenger enn ein ikkje har gjort det.

På jobb satsar eg på glatte øyredobbar. Ikkje så store, men som viser litt likavel:)

Det som verkeleg fekk meg til å tenkja på desse greiene var banalt nok ein liten

motorsykkelgjeng.

Riktignok utan motorsyklar, men med ølflasker - sikkert på veg frå eit forspill.

Korleis oppfører dei seg?

Slengjer dei av seg bootsa - eller set dei skoa fint ifrå seg.

Har dei knaggar skrudd i veggen med ekstra lange skruer slik at dei trygt held oppe eit par tre lærjakker?

Hender det at nokon tar feil boots på att?

Og ein må vera att heime med for små sko?

Uansett såg det ut som ein triveleg gjeng, dei klemte og lo, både karar og kvinnfolk,

og slike ting er jo alltid greit å sjå :)

God helg!

Startvanskar..

2010-10-22T12:18:00.000+02:00

Eg har startvanskar.

Det var frykteleg dumt av meg å ikkje blogga på "aldri så lenge"..

For det er kjempevanskeleg å koma i gang att!

Kva skal ein skriva om?

Har eg i det heile fått noko nytt og spanande i hus?

Eg lurte lenge på å hiva meg på loppisbileta som verserte på bloggar for litt sidan,

men kom til å tenkja på at eg ikkje kan hugsa kor tid sist eg var på loppemarknad..

Mange år med småungar har vel gjort sitt med loppemobiliteten min:)

Litt nygammalt har det jo sjølvsagt dropla inn hjå meg, men helst frå fretex eller bruktbutikkar - snille kjenningar, eller skattejakt på garden vår..

Eg har nokon planar, eg har litt å melda..

So får me sjå etter kvart.

Tar eg grep, eller er det berre eit blaff?

Kos deg i snjoen:)

Hmm..

2010-08-30T13:38:00.000+02:00

Det kan vera strevsamt å blogge, iallefall når hovudet kjennes ganske tomt, batteriet på kamera er flatt, alle tingene ein eig, eigentleg ikkje er noko fine, og nye "prosjekt" går så uendeleg sakte..

Ting og tang står i kø, men ute skin sola, og det fører jo ikkje nett til at motivasjonen blomstrar. Inne er eg likevel, med to små som og har litt flatt batteri.

Etter eit par feberdagar og netter, er det ikkje so fela fart i smågutta.

Derimot er det fire små firbeinte rundt føtene mine, som held god fart..

Me fekk oss kaniner i vår, og som seg hør og bør, vart to til seks (grådig vanskeleg å skille kjønnet til kaniner, iallefall før ein finn ut av det..), men så vart seks til fem.

Typisk nok var det kaninmor som tok seg ein nattleg rusletur, og sannsynlegvis

enda opp som revesnacks..

Att i buret låg fire små, på berre to veker, med nyopna auger og mjuk fin pels.

Då prøver ein å hjelpa, og brått vart eg mor til hmm ni.

Og dei veks, og et, og får kattemjølk med pipette.

Fire fem gonger for dagen.

Jammen godt eg er ei tolmodig sjel.

Så får me sjå kor det går med dei..

Eg har planar om å lage eit jenterom til lille prinsesseskjora som snart er fem år.

Men eg tykkjer å få til eit kjekt barnerom er gørrvanskeleg.

Så eg har berre så vidt kome i gang med måling.

Rosalilla blir det vel. Så får resten koma litt om senn..

Bilde over her, var berre framifrå sjarmerande. Det er ført i pennen av ein herleg liten femårs gamal gut.

Tenk at å skriva kan vera så enkelt, men likavel så vanskeleg..

Nett so å blogga:)

Ha ei fin fin veke!!!!

Over eller undervegs...?

2010-08-25T13:08:00.000+02:00

Så var me komne der att, siste graset skal haustast, buskapen skal samlast, bær skal plukkast..

Litt av alt. No har me anna å sjå fram til.

Sommaren som me venta så lenge på, er byrja berre å bli eit minne - eit gyllent drag over kinna me får ha med oss ei stund til..

Så tek dei raude eplakinna over, dei kjem med haustvinden - og då, ventar eg vel på snøen:)

2010-06-14T12:43:00.000+02:00

Her er staden som skal bli vårt sommarparadis:)

Mannen min har brukt nesten kvar sommar i oppveksten sin her oppe, og no har me lyst at ein ny generasjon skal få dela opplevinga..

Pittelite, og ytterst enkelt, men akk så sjarmerande.

Her er alt ein treng, og meire til - for når alt kjem til alt - kva treng ein eigentleg..?

Utedo er her, vatn i groa like ved.

Luft og lyng..

Her har det vore stølsdrift i uminnelege tider.

Merkeleg nok, sprang mi eiga oldemor på berre føter her oppe - i 'sommarsamdrift' med nabogarden som mannen min kjem ifrå.. (Ikkje noko innavl om du lurar:))

Ifjor var det diverre eit opphald, etter ein mur raste under stølshuset, men no skal det ordnast, både utom og innomhus, og eg skal ha med meg ungaflokken og eit par tre kyr til fjells.

Me mjølkar med maskin, med hjelp av eit aggregat,

men separatoren sveivar me for hand, og fløyten vert sett i innselet til surning.

Etter ei stund skal den kinnast til smør, som så skal vaskast og saltast.

Ein mentor måå eg nok konferera med, for at dette skal gå ihop,

og det har eg heldigvis i tanta til mannen min:)

Mjelkekaker skal me laga ofte, så ta deg ein tur;)

Mens eg ventar på alt som skal gå ihop, kan eg jo satsa på at detta 'visdomsordet'

skal nå igjennom hjå storajento/fjortisen min, så ho vil vera med og..

Og så må du nyta dagane dine..

For livet er no - og ingen er som deg:)

Tørt..

2010-06-07T23:09:00.000+02:00

Det er ikkje enkelt alltid.

Å vere bloggar meiner eg, tenkja på at du som kikkar innom meg, skal ha noko lite underleg eller vidunderleg å kvila augo på, ei linje eller to å smila litt av - eller irritera deg over.. Eg kan tykkja at begge deler er like moro eg:)

Men litt vet har ein no lyst at skal bli speigla i det ein krotar ned, og då vert det stundom

ja - litt tørt. Litt tomt. Og litt borte vekk.

Så får ein anda over seg, og så skriv ein litt att..

Kanhende har ein noko å formidla - fortelja, eller spita om..

Laga noko eller berre vore ein stad..

Kanhende har ein sett ein venleik ein berre må dela!

Men er det ikkje rart korleis ein kan ha lyst å dela sjølve kjensla - men ikkje staden..?

Har du ein hemmeleg stad?

Nokon gonger må ein vere åleine - tykkjer eg - for verkeleg å sjå, lukte og oppleve..

Venleiken, fargane, kjensla.

Men jammen er det kjekt å ha nokon små hender i sine og oppleva ilag og:)

Ein månad er det sidan skoen hadde melisdryss av vinter:)

Men no er sommaren over oss (nesten) og me hadde ein fin tur!

Hugs å lukte litt på sommaren du og:)

Klem!

2010-05-23T11:06:00.000+02:00

Utruleg kva litt sol på kroppen gjer, ein er ute frå tidleg til seint, plantar litt, ryddar litt, og nyt masse masse. Vender ansiktet mot sola, og kjenner det varmar.

Vert raud og heit i kjakane.

Me smiler meir, kavar mindre, berre er..

Bakkane er grøne og lauvet sprett.

Geitene våre står i haugen og mekrar. Ropar på noko godt, eller berre ligg og kviler.

Ytterst på ein kant, på toppen av ein skråning. Der har dei det best..

Sauene med fire kvite lam beitar i vetlehagen, alle kjem springande når dei ser oss.

Vil ha kos og skryt.. Det må dei få:)

Kaniner er det kome til gards, dei må me ta inn så dei blir milde, klappa dei og kosa..

Stryka varsamt over bevrande kropp.

Studera mjuke øyrer og nase som snusar i eitt..

Og ute gror det.

Møka er spreidd over bakkane, kan hende til forargelse for nokon, men absolutt til glede for jorda, for grøda..

Sjå rundt i hagen, om alt har tolt den lange kalde vinteren..

Og gleda når ein ser dei fyrste skota, snart kjem det heile - og verda er atter frodig!

Rart?

2010-04-28T12:50:00.000+02:00

Det er rart kor ein ventar. Ventar på lyset, på varmen, på fargar og på yrande liv..

Det er noko heilt eige å bu så langt nord på denne kloden vår:)

Alle variasjonane, alle tilpasningane..

Det er godt, på mange vis, men og rart, rart kor mykje tid som går med til nettopp all ventinga.

Venta på snø, venta på vår, på sommar og haust..

Eg ventar lika mykje på alt eg. Blir hekta på det. Ser etter teikn, snusar inn lufta - for å freista kjenna angen av vår - eller endå betre - av sommar..

Eg trur eg likar sommaren best..

Men på den andre sida, så er det heilt fantastisk med ein kald og klar haust..

Eller fryden med den fyrste snøen, fanga den på tungespissen etter kvart som den dalar..

Eller dei fyrste grøne grasstråa innåt husveggen..

Så skjøre, men likavel så uendeleg sterke!

Skiftene er ikkje fullt så kjekke når dei stoppar opp..

Slik det har gjort no.

Vinden er kald og gneg seg heilt innåt beinet.

Men eg veit den kjem, litt om senn, eg har sett at det grønkast i brekkene:)

Våren er nok det skifte eg ventar mest på..

Men aldri forgjeves..

Klem:)

Kupp..

2010-03-31T12:10:00.000+02:00

Og der var dei brått.

Dei stod å blunka til meg på ei hylle, i ein lokal bruktbutikk..

Det er rart, kor ein ser etter ting som ein hugsar, frå den gong då, når ein var liten..

Kva er det med denne "litenheiten" som er så sterkt at me alltid vil ha det hjå oss?

Nesten uavhengig av korleis oppveksten har vore..

Er det slik at uansett, er det noko som var trygt og godt og nært, som me minnast, og me ber med oss rundt i livet - som ein skatt - av noko godt og fint, som er berre vår eigen?

Kan hende verkar det platt, at det skal vera ting som skal få minna fram, men slik er det no ofte, at det visuelle er det som står sterkast, av sansane..

Men no bur dei hjå meg, både figurane og minnene..

Og du må ha ein fin påske:)

Hugs å hugse.

Når alt anna er forbi, er minna det som varer.

Uknuseleg.

2010-03-28T20:47:00.000+02:00

So er me alt komen dithen..

Påsketid.

Jazz.

Vårsol.

Snøsmelting:)

Det er det beste no, kjenner eg.

Nett no, er det godt å pusta!

Ekstremt..

2010-03-21T12:37:00.000+01:00

Å vera liten, er noko eg tykkjer er heilt fantastisk..

Å få oppleva alt rundt seg, så tindrande klart som ein liten gjer, er nok nesten litt fjernt når ein blir stor..

Tenk å få vera med på, å laga livet litt til eit eventyr, for ein liten kropp.

Læra, fortelja, eller berre undra ilag:)

Når påsken kjem, dukkar det opp eit påske-egg, UNDER puta, som ein har sove på, HEILE natta, utan å ha merka ein ting:)

I går kom firaåringen min inn, etter ein tur utom døra, heile fjeset hennar lyste, og ho fortalde meg: Mamma, veit du? No er VÅREN kommen! Han pappa sa det:) E da ikkje heilt fabelaktig!!?

Det er då eg tenkjer at alle inntrykk som møter ein liten kropp, er så sterke og ekstreme, at dei nesten vert slått i bakken over det..

Dei lever så akkurat no, og så intenst, og så i augneblinken!

Eg prøver å gjera som borna, ikkje alltid, men iblant.

Undra meg, lukta, smaka, sjå - som om det var fyrste gong.

Og det er fabelaktigt, når ein klarar det:)

To små kroppar, ute og oppdagar, hand i hand - i tilfelle noko er skummelt:)

Ser, luktar, smakar iblant;)

Og er. Tilstades i livet sitt. På ein heilt ekstrem måte!

Eit pikant tilfelle:)

2010-03-16T14:24:00.000+01:00

Me har fått ein ny bebuar, det er ei jente, og ho har venger..

Ho er liten sart og lysegrå, og ho har vore i tankane mine leeenge:)

Ho kom flygande ein trasig seinvintersdag, ilag med systrene sine, og no held ho meg varm, både i kropp og sjel..

Småpippane er og med, på nakne greiner - dei sit der litt i påvente av at snart er det andre tider, for det er det, heilt sant!

Eg har høyrt det på fuglasongen, no flørtar dei..

Flørtar du?

Gjer det:)

Kor mange par med sko treng ein?

Sjølv som gardakjerring i sjølvaste dalstroka innafor treng ein faktisk ein del..

Men sjølv har eg og hatt ein viss forkjærligheit for - termos-ar..

Nokon er nær sagt ubrukelege, nokon er knust, nokon har ein historie,

og nokon brukar eg..

Den raude over her, klarte systrene mine og eg, å kjøpa uavhengig av kvarandre, i same butikk på ferie i Danmark..

I ulike fargar riktig nok:)

Her fekk ugla mi vera med og.. Kva er det med ugler eigentleg?

Bortsett frå at dei er fine:)

Retro og pink med prikkar:)

Alt går seier eg, berre det gjer meg gla!

Snart smeltar snøen, og då skal me springa berrføtt!

Eg gler meg til det og:)

Hugs å kosa deg litt då!!

Fabelaktig:)

2010-03-07T14:38:00.000+01:00

Ja no skal du sjå eg er i ruta att!

Etter månadsvis med større og mindre frustrasjonar over manglande tilgang på data,

slo eg til å kjøpte min heilt eigen!

Aldri meir kø og venting - på denne maskina har faktisk EG fyrsteretten:)

Så no kan det jo hende att blogginnlegga vert litt meir enn ein gong i månaden..

Det var berre nett det å finna på litt å skriva om?

Hadde eg hatt litt meir flotte saker å tatt bilde av, kunne eg jo konsentrert meg om det,

eller eg kunne blogga på finsk maner og skrive litt mystisk og melankolsk..

Men det vert vel mykje som før, litt av kvart:)

Nyt resten av helga, og ute luktar det verskifte, så no skal det bli andre bollar..

Klems!

2010-01-31T14:15:00.000+01:00

Nysnøen glitrar uskuldsrein og fin utanfor stoveveggen,

sola skin og blenkjer i time etter time,

og eg er berre byrja - litt - å venta på våren..

Imens så heklar eg.

Fy skam, skal lova eg har anna å gjere, men ein kan jo rett og slett ikkje berre rydda seg gjennom livet heller..

Nemlig.

Resultatet?

Eg er no fornøygd iallefall;)

Dette er pledda mine.

Utruleg enkle eigentleg. Tre bort og tre stavar..

Det eine vart eg ferdig med i jola, det andre i går, så det er ganske fort gjort..

Litt fargar må eg ha inn i huset no på denne tida, og brunt er jo alltid like fint inntil det meste:)

Her derimot, vart det kanskje litt "over the top", men det er noko med den der jola, eg blir litt metta av kvitt og raudt,

så då vart det slik det vart, litt vel knæsj, men artig likavel..

Dessutan var ho litt skakk og skeiv heile puta, ein sida vart litt større enn den andre,

men eg er no litt på halv åtte sjølv og, så sånn sett var den jo heilt perfekt!

No må eg lufta ein heil bunch med småtroll..

Det er bursdag for besten i ettermiddag, og det er lenge å venta det når ein er liten..

Fortsatt god helg:)

Phu..

2010-01-23T14:32:00.002+01:00

No har eg malt og malt, rydda og rydda og so hekla ørande lite..

Resultat?

Tja, ei hekla puta, mønster rappa frå systera mi, eit påbegynt hekla pledd,

eit heilt nytt gutarom, eit ordna jenterom..

Malingflekkar på golvet, ikkje sjølvgjort - men i høgste grad sjølvforskyldt..

(forsto det var noko på gang når mantraet mala mala mala gjentok seg frå to små knottar)

Og eigentleg litt rotete overalt.

Phu..

Og no er det helg att:)

Og kva er det med sokkar?

Kvifor kan dei ikkje læra seg å leva lukkeleg monogamt slik som folk flest?

Eg har leita og leita i sokkekassa mi, på ei desperat jakt etter par.

Nokon høver jo ilag - heldigvis..

Men likafullt, så sit eg att med den forbaska sokkekassa mi når eg er ferdig og..

Berre eit lite sidespor det der..

Måtte plukka fram nokon kvitveis frå ifjor på bilete i dag..

Kameraet er for augneblinken sakna, men det dukker vel opp att etter kvart..

Om ikkje så altfor lenge, så kan det hende eg får foreviga barneromsvidunderne mine!

God helg til deg då:)

Eg skal jammen spenna beina opp i kveld..

Alt har ein ende..

2010-01-06T22:13:00.003+01:00

...Unnateke pølsa.. den har to..

Dårleg spøk eigentleg, men akk så sant..

Jula får vera her nokon dagar til tenkjer eg, så kjem vel han Knut og kastar jola ut om ei lita veke..

Innhaldet i fryseboksen min, (ironisk nok, det er 17- ute) har blitt rydda vekk og avgårde,

for i motsetning til alle andre stader, var det brått godt med varmegrader nedi den.

Gørrbale.

Mannen min skulle hjelpa meg, men kva gjer ein mann i ein sådan stund?

Jau, han nesten spyr oppi frysen!

Kvifor?

Lett blanding av bærsaft og kjøttsaft vart litt for kraftig kost, stakkar..

Pysa. Han vart klutoppvridar og byttetømmar. (om du klarar det då..)

Festleg avslutning, sant?

Jola både kom og gjekk fortare enn eg ante.

Eg var så tidleg ute med mangt og mykje, og likevel så sto eg der på tampen, med litt for mykje kvitt i auga og heftig bankande hjarte..

Eg blir så irritert på meg sjølv at eg aldri skal få til det der med planleggjing og listeskriving!

Det kan no vel ikkje vera så forbaska vanskeleg?

Ja ja, det er jo ikkje akkurat slik at eg ikkje får sjansen til å prøva igjen, sant vel?

Neste jol..

Dønn forelska!!

2010-01-04T22:25:00.003+01:00

Noko av det beste eg veit, er å vere forelska.. Og det er eg no!

Dønn forelska:)

Det er så deilig, å bli litt svimmel av lukta, få lyst til å stryke og klemme på den utkåra heile tida..

Kjensla i kroppen - ubeskriveleg..

Vanligvis er det (heldigvis) mannen min, som får vera gjenstand for desse følelsane, men nett no, nett no er det ein liten prins som kom den aller fyrste dagen i året:)

Han er så mjuk og glatt, han luktar så ubeskrivelig godt - og han er sjølvsagt den finaste babyen på denna jord..

Ikkje min, nesten litt synd er det - men eg har oppnemt meg sjølv som reservetante..

Litt godt er det vel lov å ta i når ein trass alt faktisk er dønn forelska...?

Ein lukkeleg start..

2010-01-01T20:38:00.003+01:00

Tenk å få servert eit skinande nytt år i nevane..

No kan me alle og einkvar starta med blanke ark og ferske fargestiftar, og kan hende i år er nettopp det året me gjer det som me kanskje aldri før har våga...?

Er det ikkje deiligt å veta at det faktisk berre er ein sjølv som er begrensinga?

I bunn og grunn er jo ein sin eigen lukkes smed..

Så versågod!

No er det opp til deg...... Og meg:)

2009-11-13T22:23:00.002+01:00

No er den tida her snart igjen..

Ventetida.

Nokon gonger er den fyllt av søt forventning, andre gonger - stress mas og kav..

Ofte ein blanding.

Eg håpar på mest av det fyrste.

Masse søtt.

Søte tankar, søte minner, søt planleggjing, søt kakedeig..

Søte ungar, klissete ungar, klissete fingrar.

I kveld er det kvitt rundt huset mitt..

Ventinga er i gang..

Når eg høyrer på musikk, så merkar eg meg nesten alltid teksten.

Eg har eit reportoar av ein anna verden lagra djupt inne i meg..

Ofte er det berre bruddstykker av ein tekst,

Nokon gonger er det ei melodilinje..

Eg har ingen praktisk nytte av dette, det er kun til husbruk.

Litt frustrerandes iblant, er det å tenkja på kva all den lagringsplassen KUNNE

ha vore brukt til..

Eg vil dela ei linje med deg i kveld, som eg alltid har sunge og framleis syng - til ungane mine..

Sleep, sleep tonight, and may your dreams be - real life..

Another thundercloud passes - rain - so let it rain, let it rain, down on me..

Drøm søtt du og, hugs at alle mørke skyer som kan koma, dei vil og etter kvart passera..

Klem:)

Skal - skal ikkje..

2009-10-29T22:42:00.002+01:00

Kanskje er det dårleg gjort, kan hende er det nokon som faktisk sit og ventar,

og muligens ser litt fram til eit lite drypp ifrå

dalstroka innafor...?

Men eg har vore tom, blank, fjern og kanskje litt travel.. aldri så lenge..

Og no veit eg ikkje heilt, veit ikkje om det er eit blaff, eller om skrivelysten er attende..

Bilder bør ein jo og ha, men ikkje nett i kveld fann eg ut..

Har endra litt på fargane på sida mi, så for no får det halde..

Kva er på gang kan ein spyrje seg i desse førjulstider?

Me har eit rimelig ferskt kragebeinsbrot på firaåringen vår, arm i fatle og trist leppa.

Ho ramla ned frå ein stol i barnehagen, og gjekk tappert med brotet frå onsdag til måndag

før det gjekk opp for oss kor gale det var..

Verdens verste mamma kjende eg meg som då. Fy flate.

Det vart nokon timar eg kjempa godt med gråten før me kom til på akuttmottaket..

Men jento? Stort sett blid som ei sol, og med eit rimeleg bra aktivitetsnivå, og heldigvis -

minimalt med smerter.

To små litt snørrete toåringar, full fart, høgt og lågt, finn det utrulegaste, når tak i det umulegaste!

Ein pratar mindre, ein pratar meir.

Stort sett gode kompisar, iallefall om dei er på pøbelferd, og det er jo mykje det dei driv med:)

Tiåringen er guten min som ramlar litt imellom, han er utegut og likar seg godt for seg sjølv,

han likar då ikkje lekser, skulen, leggetid, tannpuss og kles-skift.

Dette fører til masse mas, kjeft, lokking og truing.

Me jobbar kvar dag med å bli einige, og eg trur me snart er i mål.

Det er ikkje lett å vere både stor og liten på ein gong..

Og ikkje lett for mamma å alltid hugse det.

Det må bli eit mantra for meg trur eg.

Stor og liten stor og liten...

Storesyster.

Aller størst av alle.

Er flink og ansvarleg - iblant.

Er det ikkje - iblant.

Er iallefall blitt tenåring og ungdomsskulelev med begge beina midt uti.

Vil vere stor, vaksen, sjølvstendig, sjølvsagt.

Og iblant ikkje.

Godt å bli passa på, stellt om, få trøyst.

Og Grenser.

Eg er verdens aller aller strengaste mamma. Heldigvis..

Prosjekt?

Alltid.

Mange mange mange.

Skal laga til eige rom til storebror.

Kanskje nokon undervegs bilder kjem?

Må bli undervegs, for me er jo alt begynt:)

Har innmari lyst å mala kjøkkenveggen, golvet treng ein oppfrisking, det same gjer stoveveggen..

Får sjå kva eg røkk, og gidd..

Eg har kanskje ein lei tendens til å starta på litt feil plass, med litt snål prioritering.

Men det lagar seg nok.

Så får eg sjå då, om eg kjem att:)

2009-09-15T22:37:00.002+02:00

Kven var det som bestemte at fyrstikkøskjene skal vera oransje?

Personleg tykkjer eg at det var eit dårleg val..

Må berre nett visa "Britaputene" mine..

Bilete tatt i skinande sol etter gammalt!

Dei har fått namn etter dama som har hekla dei..

Ho er borte for lenge sidan, men putene består:)

Ha ei fortsatt fin veke!

Ser eg nermar meg 12000 treff, då må eg ha premie!!

Takk for kjekke helsingar:)

De inspirerar meg alle som ein!!

Hej då..

Den tida...

2009-09-02T13:07:00.002+02:00

Den tida, den tida, ho fyk forbi..

Hausten er berre sånn.

Rutinane frå forrige skuleår er vips borte vekk, å få ungar opp om morgonen, eller meg sjølv for den sin del - er eit kav og ork..

Alt av fritidsaktivitetar er eit heftig kaos, iallefall når nokon av dei skjer sånn omtrent når nokon andre burde vore på god veg i seng..

To bursdagar - eller eigentleg tre er under oppseiling.

Litt av ein måte å effektivisera på med to på same dag..

Stakkars smågutane, eg trur dei lyt få kvar sin etter kvart - eller iallefall to kaker med lys:)

Når slike tider råder i heimen, er det berre å bretta opp armane, og prøva å hengja med i svingane, og vera glad me har innlagt straum og vaskemaskin, sant?

Rydda og ordna gjer me så godt me kan, og kanskje føler ein at ein slett ikkje strøkk til -

når potetene kokar over, smågutane skrik, vetla storasysto tergar, storebror ikkje vil gjera lekser og storesyster - plystrar..

Då er det av og til best å berre gå ut på altanen litt.

Keep calm and carry on.

Me slepp iallefall å tømma nattpotter:)

Og så er det litt meir legitimt å spenna beina opp å kosa seg når kveldane vert lange..

Det må me alle hugsa på å gjera!

Så får det heller vera om dagens (og gårsdagens) post rasar ned på golvet i same augneblinken;)

Og sånn går no dagane..

Og dei dagane, det er faktisk livet det..

Ha ei fortsatt fin veke:)

Gøymt i skogen..

2009-08-05T20:41:00.004+02:00

.... Innimellom høge susande grantre, heilt for seg sjølv, stille stille, står ei lita raud stove, sånn litt på tå, for ikkje å uroa noko omkring..

Der har den stått, lenge lenge, og den vart nesten litt gløymt bort.

Men alt var der, varmen, freden og roen, klar for å husa ei bortkomen sjel - på leiting etter stilla.

Vassausa var der, på rett stad, like ved omnen, bekken rann klukkande ikkje langt borte,

litt som ein motvekt til alt det tause.

Men den var der, klar og frisk..

Brødboksen var der og, venta berre stille, slik desse boksane skal, når dei ikkje bugnar av mjuke skiver..

"Eg kan godt ta syltetøy" sa den vakre stettskåla i pressglas..
"Eg likar best fløyte, rett frå separatoren" kviskra mugga av same sort..
Men eg hadde verken bær eller ku, og eg kunne ikkje hjelpa, berre beundra,
og kanskje undra..
Kvifor, kvifor blir det slik?

Her skulle det jo vera kaffi, på ein plystrande kjel, og kakeboksen -
kakeboksen fortener kaker, eller kjeks..
Og stova, fortener litt liv, og skrål, og song og latter...!
Kanskje. Kan me klara det:)
I mellomtida, er det stilla som rår..

Midtsommar:)

2009-06-24T12:08:00.004+02:00

Jonsokfeiring..

Stort sett alltid regn, men ikkje denna gongen!

Her på dalen tok me feiringa litt på forskot alt på sundagen..

Full "fest" med duk og dekka bord i ungdomshuset.

Kaker, bollar og saft - og telegram både frå ordførar og konge!

Men kruna klødde og brura gret..

Og slik fekk eg eit lite blinkskot:)

Og om nokon har sagt at det ikkje er råd å sykla i doss, så vil eg sei at det vart heftigt motbevist her!

Etter mat var det barnestafett og vaksenstafett.

Eg vart sendt ut med ertepose på hovudet, og det er slett ikkje lett..

Klarte med naud og neppe å smita meg unda kleshengar mellom knena.. Phu:)
Stolleiken vart vunnen av ei ganske snedig lite treårs gammal "sedla"..

Til stor applaus frå publikum:)

Og så har eg vore på Fretex.

Der fann eg litt av kvart, deriblant denne vesle yndige pannen:)

Eg klarte ikkje gå ifrå den, og det går det vel an å skjøna?

To broderte dukar fekk vere med meg heim..

Og eit kjempelangt skjørt som min nyutsprungne tenåring trua hardt med å klyppa i SMÅBETAR (ho var veldig tydeleg) om ho såg ho mor koma med det på.
Eg syns no det var fint eg:)
Litt hippie gjer vel eigentleg kvardagen litt meir blomstrete og fargerik..
Og det er jo berre deiligt:)
Snart er det helg, og då er det 4H-leir her på dalen..
Så er det to dagar jobb i neste veke.
So ferie:)

Det skal iallefall bli knallgodt, YES!!

Eg fann - eg fann...

2009-06-17T22:31:00.003+02:00

Kva kan ein vel finna, inne i ein krok, i eit mørklagt hus, oppå "lemmen", lengst borte,

bakom ei kiste, under eit heftigt lag med støv..

Ein skatt, kanskje?

For det var det eg fann..

Den har kanskje ikkje lege der i 100 år, men godt over femti år sidan sist den såg dagens lys er det nok..

Nydeleg krakelert, prega av tidens tann..
Uendeleg vakker.
Kven har festa glansbiletet?
Kven har smilt mot biletet av seg sjølv..
Pynta og fin, for kjærasten..?

Velkomen inn i varmen speigelen:)
No er det din tur til å bli beundra, berre for at du er - slik du er..
Og sånn skal det jo vera, sant vel?

Kos deg resten av veka. Snart er det sommarferie:)
Det gler me oss til!

Helg..

2009-06-12T23:17:00.005+02:00

Endeleg helg, ville vel vera ei ganske sedvanleg strofe å høyra ein fredagskveld..

Denne helga - i denne bygda, det er ikkje berre berre.

Denne helga fordoblar innbyggjartalet seg i bygda mi. Og det er iallefall nesten heilt sant.

Kvifor?

Fotballcup - kva anna..

Frå 14000 til 27000 menneske, regelrett over natta. Litt borti natta eigentleg.

Mi helg vil difor bestå av dugnadsarbeid, kø kø og atter kø, for så å bli avslutta med jobb.

Og det var den helga..

Over her er ei nydeleg lita hylle som eg kjøpte på loppehjørnet ved ein auksjon i hallingdal

for fleire år sidan. Den har ein aldeles fortryllande sart blåfarge på seg, og den skal den få lov å behalda. No passa den inn på kjøkkenbenken - sidan den på mystisk vis er blitt kvit - som følge av at mor sjølv, var åleine heime med spann og kost. Kremt.

Det ballar på seg når ein fyrst kjem i gang.. Desilitermålet i porselen kjem frå ein kjempefin nettbutikk som heiter "Lobelia hjem".

Utruleg kjekt at det ligg litt "snop" til meg i kommentarane!

Då blir eg so kjempegla:)

Velkomen skal de vera, alle so ein!

Ha ei strålande helg, med eller utan fotball:)

Ja!!

2009-06-10T13:54:00.004+02:00

Ja no kan eg verkelig kosa meg. I solgløtta frå vindauga - innimellom regnbygene..

Eg har "nytt" kjøkkenbord! Svigermor sitt gamle respateksbord er kome til heider og ære att!

Mannen min likar det slett ikkje, men eg likar ikkje hans bord heller, så det så:)

Og så har eg endeleg gjort det!

Eg har måla det hersens golvet mitt!

Eg ER SÅ GLA!

Eg synst det vart soo fint..

Lyset i huset vart eit heilt anna, stemningen ALT!

Eg har tre heile strøk med "tåke" golvmaling (fargen also), og den ser ut til å sitja..

Litt flikkikng etterkvart må eg nok rekna med, for eg har minst tre små som dyttar stolar og diverse rundtomkring..

Det er neimen ikkje mykje som skal til for å gleda meg.
Ein vekkreist mann (uff då)
Ei velvillig bestemor
og nokon liter med måling..
Ja - og to dagars jobb på alle fira:)

Kos deg! Da gjer eg:)

Huffsann...

2009-06-03T22:32:00.007+02:00

Å få høve til å vera mor, er ein flott ting.

Eg fekk mitt fyrste barn då eg var atten år, og ting verka ganske enkelt - og det var det vel og på sett og vis..

Forventningane ein har til seg sjølv, vert større og større jo eldre ein er når det fyrste barnet kjem.

Eller det siste, eller som i mitt tilfelle DEI siste..

Å vera tvillingmor er ein heilt ny variant, og det er annleis og. Det er to babyar som kjem ut..

Ein må faktisk FØDA TO GONGER, og det er ikkje noko ein gjer med vellyst.. Svangerskapet er dobbelt så tungt, sjølv om babyane ofte er små, og ofte er svangerskapet over ein månads tid før termin, så ein mistar litt "førebuingstid".. I sist veke var eg på eit tvillingtreff. Det er nokon damer i bygda mi, som fekk tvillingar på "løpande band" ifrå mai til september same året, og der slenger eg meg med iblant.. Men det er berre eg som har einegga identiske gutar.

Set vanlegvis ikkje inn bilete av ungane sine fjes, men detta var litt tidige greier.. Like?

Ting har endra seg gjennom åra, eg har endra meg og.. Til hausten sender eg eldstejenta på ungdomskulen, og det blir ein ny milepel.. Men det er vel berre å henga med i svingane...

Skal prøva å oppdatera litt oftare, har eigentleg masse å blogga om, men i kveld var eg litt tom.. Ha ei fortsatt fin fin veke:)

Lukke er....

2009-05-04T12:46:00.003+02:00

Lukka er mangfoldig. Nokon gonger er det små ting som gjer meg glad, nokon gonger er det store.

På ei tid i livet mitt, var eg redd eg aldri kom til å gleda meg over nokon ting att, men slik vart det heldigvis ikkje.

Menneska trur eg, har ei instinktiv evne til å gleda seg mykje over små ting.

Har du kjent kor det boblar i magen, om veret er strålande fint når du vaknar om morgonen,

kanskje ein har fri frå jobb, og dagen berre er din?

Då kan eg fryda meg:)

Berre sitja med ein kaffiskvett, og kjenna sola i ansiktet..

Eller kanskje verkeleg få jobba..?

Ordna hus og hage, bli sveitt og varm, og få det fint og reint rundt seg?

Det gler meg og..

Eller oppdaga fyrste kvitveisen?

Då blir eg nesten heilt andektig!

Eller å kjøpe seg noko fint. Ein engelsk pelargonium, ei ny brikke, eller ei søt korg til bestikk og serviettar?

Det å gleda seg over ting, er kanskje noko mange tykkjer verkar ganske overfladisk, men no gjer no eg eingong det. Mannen min skjønar det slett ikkje, og då må eg sei til han, at det heller ikkje er meiningen at han skal:)

Slik er det berre!

Så lenge ein ikkje handlar over evne, så er det greit.

Kasjmirgeitene mine, vart dønn lukkelege over grøne spirer og frisk luft!

Dei hoppa og dansa i bakkane, og når dei er glad - så blir jammen eg og glad!

Våren i seg sjølv er jo fantastisk, tenk at det finnst liv i kvsr ei grein og kvar ein kvist!

Tenk berre om du lyfter på ein stein, så er det jammen liv der og:)

Og tenk på, kor godt det er, å vera liten - og ha ein beste - som har tid til å setja seg ned,

og hjelpa til med å kasta steinar i ein kumme.

I timavis:)

Ha ei flott veke!

Ei erkjenning...

2009-04-23T11:49:00.002+02:00

Eg har ei erkjenning å koma med.

Eg er dønn materalist.

Eg elskar ting - og tang.

Eg vert lukkeleg av eit godt kjøp, og finn eg noko ekstra fint, så "flyt" eg på det i mange dagar.

Eg er av den sorten, som kan bruka dei siste kronene eg har på ei ny lommebok, og dermed ikkje ha noko å fylla i den..

Heldigvis, så kan eg og gleda meg slik over ting som er "nye" for meg..

Og på den måten kan eg heldigvis spara litt peng. Phu..

No skal eg gå og måla skåpet mitt, og så må eg hugsa å kjøpa batteri til kameraet mitt - så eg kan visa det fram etterpå..

Hm, og kanskje nokon andre ting eg har kjøpt..

Ha ein strålande dag:)

Eg fann, eg fann...

2009-04-16T11:57:00.002+02:00

Tidlegare har eg skrive om eit innhaldsrikt stabbur som bur har ilag med oss i dalen.

No visar det seg, at kjellaren i umiddelbar nærheit og er ei lita oppkome!

Biletet over viser ei av MANGE små skuffer i skapet eg skreiv om for ei stund sidan.

Desverre står det lika fortvilande i kjellaren og ventar på maling enno, men - optimistisk som eg er, reknar eg med det snart kjem inn i varmen:)

Det manglar nokon hylleplater, og eg innbilder meg at dei har vore av glas, men det er jo ikkje sikkert at det stemmer..

Det har visst kome frå eit sjukehus dette skåpet, og dei små skuffene har vel vore brukt til medisin og ulike remediar. Mykje vart vel selt på hektoen og i den tida..

Før i tida var det faktisk apotek på sjukehuset i bygda mi, og innehavaren der var visstnok ein storrøykar.. Det skulle tatt seg ut på sjukehus i dag:)

Litt teikna på er det og, og på ein måte er det litt synd å "slette alle spor" frå fordums tider..

Men, det var umogeleg å få skikkelig reint, så eg må male..

Forøvrig var vaskinga ein heller utrivelig opplevelse, for i ei skuff låg det ei dau mus i eit bol.

Heldigvis hadde eg kikka i samtlege skuffer på førehand, så eg hadde førebudd meg i nokon dagar.. Ikkje har eg fått musepest heller, så då får ein tru ein toler det..

Fy for ein hobby:)

Einaste som må føyast til, er ein krampe av noko slag, slik at me får stengja det skikkeleg..

Nykkelen er borte forlengst, og med to på halvanna og ei på tre og eit halvt, så er det ikkje aktuelt å fortsetja å bruka ein gamal støvel for å halda dørane på plass:)

Synst eg ser da, mor plukkar opp fjørten skuffer, fjørten gonger for dagen..? Phu..

Trur ikkje det nei.

Eg har fått pakka i posten, så det får bli neste innlegg:)

No skal eg faktisk på jobb!

Det er litt moro, og litt pyton, men mest utfordrande - og det er og noko ein treng, sant?

Dessutan er det noko innmari kjekt som kjem som konsekvens.

Lønn!

(som på neste trinn fører til fleire pakker i posten, he-he)

Bloggen som nesten døde....

2009-04-13T18:18:00.002+02:00

Det var en gang en blogg.

Det var ingen spesielt stor eller flott blogg, ikke var den særlig velbemidlet heller, men den var likevel svært utsatt.

Ikke en dag gikk forbi uten at bloggen kjente på store hjertebank - engstelse og frykt!

Hva var det som kunne skremme bloggen?

Den burde jo ha et ganske enkelt liv, hengende i verdensveven - antagelig litt mot venstre, og ikke så høyt oppe..?

Men det hadde den altså ikke. Den levde et liv som tidvis var fylt av fart og spenning, der den måtte håndtere dusinvis av treff og individuelle meninger, uten å kunne gjøre annet enn å ta imot..

Den rullet på bølgene, som tidvis gikk opp, og tidvis ned.

Men den holdt seg flytende, såvidt..

Den største fienden til bloggen var den som skulle ivareta den, gi den mat og meninger, fore den, dyrke den og gi den evne til å vokse seg stor og sterk..

Og tiden.

Tiden var ond.

Jo lenger tid det gikk, og ingenting ble puttet inn i bloggen, jo tynnere ble den.

Til slutt var den bare brun og vissen. Den hadde krøllet seg sammen i et hjørne for antageligvis å dø i stillhet...

Stakkars bloggen..

Men så snudde heldigvis lykken for en stakkars blogg!

Bloggeieren om hjem igjen!!

Den hadde nemlig vært bortreist, som hemmelig spion for den franske fremmedlegionen!

Nå skulle det bli andre boller for bloggen..!

Hurra!

Eller?!

(Fritt etter Agatha Christie. Inspirert av påskekrim.)

Ha ein vidunderleg kvardag!

Hmm..

2009-03-26T21:39:00.001+01:00

Ja no er det så lenge sidan eg har vore innom her, at eg nesten har gløymt ut att passordet mitt..

Det må eg sei er ein uting. Det er utruleg kjekt når de legg att nokon ord, og tusen takk til mine trufaste lesarar:)

Bilete er framleis noko som glimrar med sitt fråver. Kameraet er bra oppfyllt, men kor er kameraet hen?

I kveld så anar eg ikkje. Typisk.

Kva skriv ein om då, når alt berre er svart kvitt?

Kor fargerikt livet er?

Her på dalen er det absolutt naudsynt å tenka slik, i og med at snjoen framleis ligg både tett og kvit - så langt auga kan sjå..

Kikkar eg rett ned utom husveggen derimot, så er det litt bart blitt. Heldigvis.

Og i solveggen innunder syrintrea, der er det kome to lilla krokus!

Eg kunne og ana toppen av ein tulipan frå i fjor, muligens byrja å tenkje på å våga seg fram.

Kansje ikkje så lurt gjort av nokon av dei, sidan det snør tett i kveld, og vinden bles stivt..

Pyttsan, inne er våreksperimenta i full gang.

Eg har prøvd å rista liv i mine ganske gustenbrune men blivande (!) grøne fingrar.

Eg har tatt avleggarar av pelargoniane mine, og planta i potter, og hugsa å vatna!!!

(Om det er nokon kjennarar der ute som tenkjer "jøss for ei tulledame, heilt feil årstid" eller noko slikt, ver snill ikkje sei det, for mine blivande grøne fingrar er nemleg veldig skjøre og sårbare, og slett ikkje modne for kritikk..)

Berre eg hugsar det hersens vatnet er eg ganske viss på at det skal bli bøttevis med blomar hjå meg utover sommaren!

Og så har eg fått meg "nytt" skap.

Ikkje er det nytt, men gammalt. Ikkje har eg fått det no, eg har hatt det lenge - men ikkje hjå meg, men no er det kome heim, og plassert på "kjøkkensida" i huset mitt, og der høyrde det verkeleg heime.

Eg har eit anna nydeleg skåp på "vent" i nabokjellaren, i påvente av nokon sterke karar.

Det skal få bu i stova vår, og har ein gong vore eit apotek/medisinlagerskåp.

Det har mange små skuffer, og er utruleg fint!

Det manglar nokon hyller i det, men det skal eg forhåpentligvis få orden på.

I dag måtte eg rista litt på hovudet over meg sjølv - og alle mine..

Eg har verkeleg ein heil flokk!

Eg hadde aldri i verden trudd at eg skulle få fem ungar!

Iblant er det meir som det kokar av liv rundt meg..

Det leikast og rotast og klatrar og kliv, og skrik og ler og pratast - samtidigt!!

Det er så rart å sjå på kommunikasjonen mellom dei to minste, som pratar og ler og skjønar kvarandre - utan at eg forstår heilt kva som vert sagt..

Omsorgen dei har for kvarandre alle saman, vetla jento ovanfor småbrørne og dei ovanfor ho.

Og dei to store, som passar på småsyskena - men som latar litt som dei er i krig med kvarandre, heilt til dei gløymer seg - og er verdens beste vener..

Og snart, ganske snart håpar eg, vaknar verden til liv her som eg bur og.

Eg gler meg til å sova med ope vindauga, og verta vekt av fuglane som syng og kvitrar,

og kikka på klokka og veta eg kan liggja ein halvtime til:)

Ikkje gløym å nyt!

Sola ER byrja å varme:)

Bloggtørke....?

2009-03-11T22:11:00.002+01:00

Ja tørk meg her og tørk meg der..

Dette biletet vart teke i byrjinga av oktober, når den fyrste snøen kom.

Slik ser det framleis ut rundt hushjørna her på dalen, berre mykje meir då sjølvsagt..!

Og då betyr det, etter litt rask hovudrekning, at vinteren her har vart i bortimot FEM MÅNADER!!!

Fyttirakkaren. Kva gjer ein ikkje for kjærleiken?

Neste gong går eg for ein fyrrig spanjol.

2009-02-16T08:27:00.002+01:00

Kva gjer ein på ein tysdags ettermiddag i ei lita vestlandsbygd?

Utanom fotballtrening....?

Jau, ein tek med seg dei ungane som er over 6-7 år - og går på audition...

Bygda mi har nemleg rappa heile Blåfjell innspelinga!

Er det noko me vestlendingar likar, så er det når me går forbi nokon andre:)

Så då stiller ein seg i kø då, for å bli fotografert, målt(!) og avkrevd naudsynte opplysingar, ilag med ein sterk overvekt av 14-15 år gamle "wannabees", mange smånervøse 8-10 åringar med VELDIG nervøse mødre, og nesten ingen vaksne ..

Ja eg melde meg eg og. Pitle heller..

Så får me sjå om eg er brukandes, slett ikkje sikkert det.

2009-02-05T21:51:00.002+01:00

Når ein er liten, er det berre heilt topp å vera.. Ein tenkjer ikkje over korleis maten kjem på bordet, berre den er der når ein er svolten..

Berre ein får trøst når ein er lei seg, og eit fang å sitja på og eit kinn å klemma seg mot når ein treng det.

Så skal ein bruka all energi på berre å utforska, leika, herja og læra litt iblant.

Så vert ein litt større, og det einaste ein vil er å bli stooor. Heilt stor, på ekta, så stor at ein kan bestemma absolutt alt som er råd å bestemma.

Leva livet utan grenser, og nesten utan hemningar.

Det er mange kvardagar fylt av mykje frustrasjonar-både for den som vil bestemma, og den som må bestemma...

Og så er det den størrelsen som er midt imellom.

Som ikkje heilt veit om den vil vera stor eller liten.

Det er den som koblar ut alt, og går ut i snøen og rullar seg litt..

Eg har det heile for tida.

Travelt.

Nokon gonger hadde det vore greit å ikkje vore den vaksne.

Eg har framleis mykje leik i meg.

Lurar på kva verden har å by meg, klarar ikkje å bestemma meg for kva eg vil bli når eg blir stor...?

Tenk å få vera litt uansvarlig?

Åh-trur eg går og rullar meg i snøen:)

2009-01-25T21:46:00.002+01:00

Tida framover er ei spanande tid.

Skifte i årstid er noko eg alltid går og ventar på.

Kvar gong det kjem, så kjem det på sin heilt eigen måte..

Nokon gonger umerkeleg, nokon gonger brått.

Som oftast blir me lurt, kanskje fleire gonger, før det skjer.

Snjoen ligg tjukk og kvit rundt huset i dalen, vegane er glatte og vinden bit i kjakane.

Men likevel..

På syrintreet i hagen, der er det løfter om ei heilt anna tid:)

Hei igjen:)

2009-01-21T13:33:00.002+01:00

Tida går, og både folk og dyr veks og trivs:)

Desse "tyttene" har vokse mykje sidan dei vart leverte som to små nurk i ei tønne i vår ein gong..

No er dei høveleg innlosjerte på låven, og der er det såpass friskt at ulla har fått vore på.

Når det vert mildare må dei klyppast:)

Her er dei "ferskaste" små venene våre..

Kari, Kaia og Kaisa Kasjmirgeit!

Dei bur og på låven, til dess dei er blitt godt kjende med oss, så skal dei få ut og springa på beite..

Dei er nokon sprettne frøkner, og dei er kjempegla i brød og herleg mjuke å stryka på-når dei let oss..

To til av same sorten skal me ha, og då held det for ei stund trur eg.

Me skal nytta dei til å rydda beite for busk og kratt, så det vert spanade om dei ryddar så godt som ryktet seier.. (Dei er visstnok meir altetande enn ei "vanleg" geit)

Kaldt har det vore lenge, så isen heng i tjukke lag nedover berget.

Når eg var liten, budde me like ved ei lita elv, den leika me alltid masse på så snart isen kom.

Me fann dei underlegaste figurar frosne ned i isen, forma av is..

Eg kjenner framleis suget i magen eg, om eg finn noko slikt:)

Ei fjes, eller ei skilpadde..

Men dette biletet tok eg for det glitra og gneistra så fint..

Eit stengsel, eller ein beskyttelse?

Eit gjerde kan vera så mangt.

Piggtråd på toppen for å halda dyra inne, og kanskje folket ute?

Utruleg kor ei kyr kan byksa om det er det ho vil. Lovar:)

Eg tykkjer gjerda er trygge og gode - og fine. Sant?

Hudihei. Mor sjølv. Med gullrevhue.

Vakkert:)

Kos deg!

2009-01-07T22:10:00.002+01:00

Det er ganske tragisk, men eg har rett og slett ingen bilder å visa fram for tida..

Eg sat her så kjekk, og tenkte eg skulle skriva nokon linjer, men eg har also ingen ting visuelt å hengja på..

Huset er for det meste snudd på hovudet, sidan smågutane er ekspertar på klatring og forstyrring av ting.

Ikkje noko særleg å ta bilete av med andre ord..

Jola fekk fyken i går, med påfølgjande om-møbelering, men eg synst ikkje eg heilt fekk det til slik eg vil, så det kan henda det vert ein runde til.

Ute er det bitande kaldt, men gnistrande sol og uendeleg vakkert..

Diverre er smågutane litt forkjøla, så noko særleg utomhus får eg ikkje.

Uff, det var nesten trasigt å skriva når det ikkje var noko å sjå på..

Kjem sterkt attende:)

Godt nytt år!!

2009-01-03T21:34:00.002+01:00

Ja no har det jammen vore lenge stilt hjå meg, nesten ny rekord trur eg..

Unnskyldningar har eg massar av, men det trur eg eg galant hoppar over.

Nytt år - nye mogelegheiter!

2009 står skinande blankt og ventar, og jammen skal det bli kjekt å sjå kva det kjem til å bringa..

Nokon "prosjekt" har eg allereide bestemt, så får eg håpa eg får gjennomført det slik eg har tenkt.

Storebror skal få seg nytt rom..

Kjøkken og stove skal få måla golvet sitt.. (Det har eg tenkt å få gjort i tre år, så no er det på tide..)

Og sommaren vert vel eit einaste stort utandørsprosjekt, for der ser det ikkje ut..

Og så ballar det vel på seg tenkjer eg. Det brukar det iallefall å gjera.

Nyttårsaftan låg eg langflat med omgangsjuke, ungane vart sendt litt rundtomkring, og mannen min måtte klara seg sjølv.

Skikkelig upraktisk, for han hadde florstell både på sjølve aftan og 1. dag..

(Ellers hadde ungane vore heime also..)

Eg klarte å kreka meg opp rett før rakettane gjekk av, og la meg att ein halvtime seinare.

Pyton.

Anbefalar herved alle å vera litt småsjuke iblant utover året, istadenfor å samla opp til årets siste dag:)

Ellers var jola prega av kjekt samvær med familien, slik det skal vera, for meg iallefall..

Joletrefesten i grenda var eg med og fekk avvikla, og i morgon er det tid for årets vareteljingsdugnad..

So får me sjå då, kva som skjer!

Men alle må hugsa å kosa seg pittelitt kvar dag:)

Det går bra..

2008-12-19T18:15:00.003+01:00

Take it easy.

Det vert jol i år og.

Sannsynlegvis.

No har me kava rundt etter gåver og pynt og snop og mat for å førebu årets kosing.

Eg har kjøpt ein kartong med vin.

Ungane og dei vaksne er relativt friske.

Me har oppfylt iallefall eit og anna av ynskjene på dei stadig lenger listene,

og alt skulle liggja til rette for at alle skal ha det kjekt..

Så no gidd eg ikkje meir.

No held det med kav.

Eg skal gjera dei siste innkjøp i morgon, eg skal venta til vetlajolaftan med resten av golvavask og rydding..

Og jol blir det vel uansett?

Det me verkeleg treng til det er vel ei granbuske og dei me er glad i?

Og dei har eg på plass..

Slapp av no folkens, et ei klementin og pust litt ut.

Det skal eg.

Me ventar..

2008-12-08T13:23:00.003+01:00

Adventstida. År etter år. Den vert aldri som eg tenkjer.

Kvart år, har eg planen klar. Starta tidleg, vera systematisk, bli ferdig..

I staden for å bli ei tid fylt av fred og ro, blir det ei tid fylt av meir og meir kav.

Alle skal få pakker. Når ein har utstyrt seg med fem ungar, vert det ein god skjerv innomhus, og mange ulike behov som skal stettast.

Men alle vil ha størst pakke.

Eller mest i.

Så må ein passe på at alle vert fornøygde.

Og det er ikkje alltid lett.. Eller kansje det ikkje er så vanskeleg som eg trur.

Kanhende eg vert slukt av mine eigne krav til fullkommen lykke og ingen hengelepper på jolaften..?

Det er vel kanskje slik. Min eigen frykt for skuffa ungar. Trur ikkje det er noko som er vondare enn nettopp det..

For ei mamma.

Litt kos har me no og.

Storeguten min, tenner ljos kvar morgon.

Så pratar me litt, eg og dei to store goklumpane mine, før det er tid for skuleveg..

I dag i fullt oljehyre, men det høyrer vel med det og.

Baka litt har me gjort og.

Det er mest lille prinsesse og eg som står for den delen.

Fint tidsfordriv når smågutane søv..

Denne adventstaken har eg hatt i nokon år no.

Så eg var vel faktisk litt forut for mi tid, sidan den er i sink..

Det er morro, tykkjer eg. Å vera tidleg inne i trendar..

Ikkje det at eg er særleg "in" no for tida, men det hende no før om åra.

Det var riktignok ingen andre som tykkte eg var kul når eg som 15-åring kledde meg i mors gamle slengbukser og besten si gamle skinnjakka..

Men det kom stort året etter..:)

Det går seg nok til i år som i fjor.

Det gjer stort sett det.

Alle vert som oftast fornøygde og.

Eg hugsar ein gong eg klarte å laga livet retteleg surt for alle rundt meg, den gongen eg tuta meg gjennom jolaftan..

Eg hadde førebudd meg godt, skrive ynskjeliste med grundige utførlige og svært konkrete ynskjer.

Eg hadde hengt den strategisk opp, på ei stad alle kunne sjå.

Eg hadde nummerert ynskjene etter prioritet.

Eg hadde tilogmed spesifisert at det var kun det som sto på lista eg ynskte meg!
(les: berre det eg ville ha)

(hm var vel litt bortskjemt-tross alt minst)

Og når eg so skulle opna pakkene, fekk eg ein annan cd enn eg ynskte meg, og ein annan sekk..

Eg fekk faktisk tilsynelatande fleire ting på lista mi, men ikkje det eg ynskte meg.

Eg var kjempeskuffa, og eg haldt ikkje att nei. Når kvelden var omme visste alle det ja.

Poeng?

Kvifor spyrje om bornet ditt kan skriva ei ynskjeliste, om ein ikkje les ho heilt ut, eller ikkje tek hensyn til den?

No sikrar eg meg med ikkje å ynskje meg nokon verdens ting.

Bortsett frå snille ungar.

Det får eg og.

Iallefall sånn nokonlunde:)

Til Molly.. Hjarta for godheit, engel for håp..

2008-11-27T14:03:00.003+01:00

Dei siste dagane har det gått ei bølge av godheit gjennom bloggverden..

Godheit til Molly som har delt historia si med oss.

Det var sterk lesing..

Her er mi støtte, eit hjarta med godheit - og ein engel med håp:)

Herlighet..

2008-11-26T12:44:00.003+01:00

For ein ærlighet...

Korleis er det mogeleg, for to søte små krabatar, å totalt bomba eit hus, på ein tre timars tid..

Dei er høgt dei er lågt, dei er overalt.

Lar det seg tømma, så blir det tømt.

Om eg fjernar nokon leiker, så byrjar dei berre på alt som i utgangspunktet ikkje er leiker..

Det kjem vel og ganske tydeleg fram, at kvite eketorp sofaer er lite hensiktsmessigt i eit hus med fem ungar, og ein relativt skiten mann.

Eg dekkar til, ungane riv det ned. Der er ikkje dei store særleg betre enn dei små..

Men den er vaskbar, så det går no på eit vis, og vert det for gale, er det nye trekk på ikea til 300 kr..

Men det går an å rydda opp då, og på ettermiddagen er heldigvis ikkje smågutane lika foretaksome som før om dagen. Heldigvis søv dei i omlag tre timar i strekk om dagen.

Eg får nyta det mens eg kan..

Til sommaren må vel hagen forsvarlig gjerdast inn og grinda boltast kan eg tenkja meg..

Og når kvelden kjem, kan eg vel kosa meg litt her i den pittevetla stova mi?

Vart du sjokka no mamma?

Kos dekan:)

I denne søte julestrid...

2008-11-21T23:23:00.003+01:00

No er strevet i gang.

Kven skal få kva til jul, kor mykje skal ein kjøpa for, kor personleg skal ein vera, og no eit nytt dilemma. Kven skal det vera rettferdigt for...?

Rettferdigt i forhold til sum, sysken, familie eller rettferdigt i forhold til dei som faktisk ikkje har desse skit-dilemmaene som me har her på vår høge hest..

Det er ein fiffig sak som heiter rettferdig handel.

Ikkje det at eg er så "smedlande go" på slikt, men eg har prøvd å tenkja litt meir på det i det siste. Det skulle jo berre mangla?

Me bur i eit land de me er voldsomt opptekne av at ingen skal ha meir enn naboen, ingen egentlig vil betala skatt, men heller ingen vil betala for helsetenester, og me tykkjer det er på tide at tannlegen og berre tar eigenandel..

Me vil ha smarte elevar på skulane, med godt læringsmateriell, men kommunane våre vil ikkje at det skal kosta noko.

Staten vår vil ha eit blomstrande land med eit solid brutto nasjonalprodukt, men dei vil ikkje ha industri, iallefall ikkje om den forurensar..

Og kva gjer me, eg og du, no og ein månad framover? Me handlar. Som gale.

Alt me treng og ikkje treng, i haugar og kav..

Eg trur ikkje finanskrisa i verda kan øydeleggja den gode gamle norske fråtsande jola..

For all del. Eg er ingen helgen. Eg gjer det eg og. Sånn som naboen, og kansje du..

Men veit du?

Det går an å gje to små grisar, ikkje til naboen, men til nokon som treng det, som kan para dei to små grisane (som forhåpentligvis er han og ho og ikkje i slekt) og så får dei kansje fire nye grisar som dei kan selja til sommaren og få nok pengar til å sende dei fjorten borna sine på skulen..

Kven veit?

Det går an å gje ei høne eller ei geit og..

Eller me kan kjøpa rettferdig mat. Mat som er garantert at dyrkaren har fått rettferdig lønn,

den er jo der alt, rett ved sida av den maten me kjøper til vanleg. Skremmande nok til omtrent same pris. Kva er rettferdig lønn eigentleg..?

Du kan..

Visst du vil..

Eg og.

Foreløpig er idebanken ellers omtrent like tom som denne pakka ovanfor her.

Bileta har eg funne på frelsesarmeen sine sider.

Får tru at dei kan tilgje meg tjuveriet..

Søk på "rettferdige gaver" om du ikkje kjem på den perfekte gåva til den som har absolutt alt..

Der er det masse rart å spora opp..

Det var dagens bjeff frå denne kanten.

Så har eg blitt utfordra av Blåbærpai:)
5 ting eg likar..

rettferdigheit... (he he)

Sjokolade

mannen min:)

sol i fjeset

stillheit

(og ungane mine, sjølvsagt aller mest)

5 ting eg ikkje likar..

unnfallenheit

uansvarlegheit

usannheiter

at nokon har ete opp sjokoladen min

gå på ski

5 artistar/musikk eg likar..

Joan Baez

Emmelou Harris

Joni Mitchell

Madonna

Pink Floyd

5 eg vil utfordre om dei har lyst..

Mali-mo

Rosa Univers

Marie-Heimdal

Livens

Tankar frå ein kvardag

Så får me sjå kor tid eg dukkar opp att..

Superklem:)

Nokon har det slik..

2008-11-05T21:32:00.002+01:00

Og andre har det sånn..

Alle byggjer me hus og heim, men du og du kor mykje forskjelligt me puttar i det!

Nokon er bevisste og sikre i smak og stil, mens andre er som meg, og blandar og puttar og tullar på.

Lenge hadde eg ikkje ein einaste blom i huset mitt. Mest fordi eg omhyggeleg hadde turka ut alle som ein, men og for eg var lei av rusk og rask og grønt og gult og gudane veit kva valørar dei hadde til sist..

No har eg gått til innkjøp av nye, og nokon trivst utruleg godt, og veks, og får tilogmed ein skvett vatn i ny og ne..

Me får sjå kor det går.

Eg er innmari glad i hyasinter og asalea til jol, men i fjor lurte eg på om eg var allergisk mot nettopp dei sortane. Julestjerne veit eg at eg ikkje toler, så den får ikkje koma inn til meg om den er aldri så fin..

Jola blir ikkje heilt det same utan, men men.

Svigermor brukar å vera snill å gje meg ei joleglede, så det er vel kanskje det eg må klara meg med i år og. Om eg får. Gjer eg sikkert.

Allergi er pyton.

Og det er ikkje kjekt å jobba med gamle folk når det nermar seg jol.

Veit du om det fins nokon gamle damer der ute utan minst tre jolestjerner i kvart rom?

Eg har enndå ikkje møtt den dama.

Verste eg har vore ute for var fjorten jolestjerner i ei stove.

Har sjeldan jobba så fort..

Her er og ein god årsak til hurtigarbeid..

Smågutane har lagt sin elsk på oppvaskmaskina.

Vert den opna så er dei på plass.

Smakar, plukkar, puttar og klatrar.

Det gjekk bra med den fortvila av dei. Eg redda han før han datt..

Hej då:)

Redda!

2008-11-03T11:50:00.002+01:00

Heldigvis og takk og lov..

Alle bileta mine vart redda, alle viktige saker og ting intakt..

Det er ikkje berre berre når ein pc går i svart.

Ein føler seg ganske hjelpelaus, faktisk. "Problemet" vårt no er at skrivaren og har sagt takk for seg, og den nye som er bestilt, er ikkje komen på plass endå.

Når det er slik, er det brått ein heil masse ein skulle nettopp ha skrive ut, og organisert og tatt seg av. Typisk eigentleg.

Eg er diverre kan ein vel sei, innehavar av ei voldsom gleda over å sei ja til det meste..

Det har ført til at eg har vore med på masse kjekt, og at eg sit i ein del verv, eg kanskje ikkje burde.. Det er ikkje alt eg har peiling på for å sei det sånn..

Får eg spørsmål om å vera med på noko, så tenkjer eg, at det klarar vel eg lika godt som nokon andre.. Og stort sett går det jo bra, for det er jo sjeldan ein eigentleg har ansvaret heilt åleine...?

I dag har eg to ting eg må prøva å få til.

Det eine er joleverkstad for born i regi av ungdomslaget her på dalen. (Jepp, Styremedlem..)

Det andre er kva i all verden me skal finna på, på torsdag, når me skal ha sosialkveld på skulen med foreldre og elevar.. (Jepp, klassekontakt..)

Eg skal jo ikkje skipa til alt dette sjølv, men nokon må ringa og spyrja og masa og tenkja og pusha.. Ingen tykkjer at det er kjekt å gjera, men alle tykkjer det er kjekt når noko skjer..

Eg klarte heldigvis å takka nei til å vera "top dog" i FAU i heile kommunen når eg vart spurt om det.. Det var eg rett og slett ikkje kompetent til. Har aldri vore med i FAU ein gong.

Men det er jo innmari kjekt å bli spurt syns eg. Det er jo truleg nokon som har tenkt at det var noko eg kunne klara.. Eller?

Endogtil i politikken fann eg ut at det var ein plass for meg.

Riktignok som vara for både fyrste, andre og tredje vara, men eg er no der.

Også 4H då. Eg vel å tru at det er der eg for tida gjer mest nytte for meg.

Men der er eg vel mest med berre på trass, faktisk.

Det var eit foreldremøte i klubben, der eg har to born med, der det vart spurt etter vaksne hjelparar, såkalte klubbrådgjevarar. Av over 30 foreldre, var det ikkje nokon som sa eit einaste lite pip.

Når slikt skjer, og det skjer ofte-vert eg dritflau!

Eg tykkjer det er så pinleg, at me vaksne vil at borna våre skal vera med på ditt og datt, men me vil ikkje yta noko anna enn transport..

Då rekkte eg opp handa og sa at eg kan godt hjelpa dekan om de trur eg er brukandes!

Og det var berre eg i rommet som hadde fem born, deriblant tvillingar som då var knapt 3 månader..

Håpar nokon av dei andre vaksne vart litt flaue over seg sjølv..

I januar skal eg vera korpsleiar. Det blir ei ny erfaring:)

Når eg gjev vekk litt av tida mi, så får eg masse tilbake.

Og tida går jo ikkje, den kjem!!

Forøvrig må eg sei tusen takk for responsen på forrige innlegg.

Ja, det er kanskje sterke ord om ein brutal verkelegheit, og ikkje slikt det vert skrive aller mest om i bloggverden, men eg gjer det likevel. For eg må.

Eg klarar ikkje la det vere.

Håpar du vil lesa hjå meg likevel, sjølv om ikkje alt som står her har sukker på..

Klems:)

Innfløkt..

2008-10-29T23:00:00.003+01:00

Det er mykje som er vanskeleg, kronglete og bakvendt. Men alt i alt, har me det utruleg mykje enklare enn før i tida..

Me treng ikkje gå, me kan køyra.

Me må ikkje halda nokon av ungane heime frå skulen for me ikkje har nok sko til at alle kan ut på ein gong. Ingen må gå svoltne, ikkje treng dei få lusing om dei har vore umulige - dei kan bada kva dag dei vil, og ingen må i groa og henta vatn..

Doen er inne, og der er det varmt.

Ljos har me på brytaren, og plata likeins..

Likevel er me ofte misnøygde. Me jobbar for mykje og tenar for lite.

Det går an å brenna seg ut - veldig lett.

Men kva er det eigentleg bekymringane våre består av?

Me har det jo fantastisk mykje enklare og tryggare enn før i tida?!

Nokon gonger "spionerar" eg litt på fortida..

Eg tykkjer det er utruleg spanande å finna ut litt om både folk og ting som ein gong var.

Eg har eit namn, kansje eit årstal, og helst ein stad. Så søker eg i veg i kyrkjebøkene..

Eg skriv spionerar, for nokon gonger finn ein ut ting som ein ikkje ante, og som ein kanskje kan ana at det ikkje var meiningen at ein skulle veta.. Skjønar?

Oftast finn eg ut kjekke ting. Og innimellom diktar eg litt rundt det..

Eg fann ut at mormora og morfaren min konfirmerte seg samstundes. Eg gissar på at det var då dei vart kjende..

Nokon gonger finn eg born som har døydd, eller mødre som har døydd..

Nokon gonger finn eg fødslar utanfor ekteskapet.

Det facinerar meg at alt er sirlig dokumentert.

Vert det gjort slik framleis? "Ægte/Uægte"

Veit ikkje.

Noko er framleis lukka for offentlegheiten. Krigsåra til dømes.

Krigen er eit beksvart kapittel for dei aller fleste gamle i landet vårt.

Når eg har jobba med gamle, har eg nokon gonger prøvd å ta det opp, men eg har fått liten respons. Nokon spesielle opplevelsar har eg fått gjenfortalt, men eigentleg ingen om livet og kvardagen..

Eg veit at oldefaren min selde kattakjøt til tyskarane. Han hadde sagt det var kanin.

Nix mer mjao mjao, sa dei til slutt..

Farmora mi, vart tyskarjente..

Ho var 18 år når krigen braut ut. Ho hadde ingen brødre.

Ho ville vel kanskje berre ha det kjekt.

Flørta litt, få fine strømper og sjokolade.

Dei tyske soldatane var vel stort sett greie, unge karar i ein tvungen situasjon dei og..

Eg veit ikkje.

Det vart som det vart.

Ho fekk ikkje noko barn. Systera gjorde.

Begge vart skamklipte, kjeppjagde, og det som verre var.

Var det rett då?

Kanskje ikkje rart at det framleis ikkje vert snakka om.

Skamfølelsen er stor. Det er nesten så eg kjenner det sjølv. Bestemora mi..

Rart. 63 år seinare..

Fyttirakkaren..

2008-10-25T00:14:00.002+02:00

Det er ikkje berre eit..

For det fyrste, så får eg kjempekjekk premie frå både "Blåbærpai" og "Rosa Univers", og så gløymer eg å takke.. Ikkje har eg lagt inn skrytebilde, og ikkje har eg sendt det vidare..

Ganske forkasteleg gjort av meg. Fy skam!

Tusen hjarteleg takk til dekan, for at de set pris på orda mine:)

Sender den i retur!

Så var det det andre. Tusen takk for kjekke helsingar frå dekan alle!

Eg er innom og kikkar både her og der, men eg er ikkje særleg flink å kommentera.

Alt er jo så fint og flott og kjekt hjå dekan, og på ein måte er det vel begrensa kor mange gonger ein skal gjenta det og...?

Hadde jo ikkje kikka innom om ikkje bloggen var kjekk og bildene fine, sant?

Alt er så flott og ryddigt hjå alle og einkvar, at eg mitt rotehove får heilt prestasjonsangst..

Er det nokon som har lagt merke til at det ikkje er eit einaste bilde av stova mi?

Eller kjøkkenet?

Eller noko anna rom for den sin del?

He-he...

Så var det det tredje..

Kvifor dette innlegget er utan bilder?

Gadd ikkje rydda.. Neidå..

Min kjære mann har kræsja pc-en vår. (Eller sin eigentleg. Heldigvis var det han og ikkje meg som gjorde det. Phu..)

Det betyr at maskina må til doktaren, og me håpar at iallefall bildene våre samla gjennom tre år vert redda.. Sukk. Gjett om det blir back-up og dobbeltkopiering av filer frå NO!

Riktignok hadde me ein stasjonær som har stått i øskja si i nokon år..

Men den hadde ikkje skjerm, og ikkje var den på nett..

Men det er den no.

Og då fekk eg kikka innom att..

God helg folkens:)

No då..

2008-10-18T20:08:00.002+02:00

Eit bittelite livsteikn, på ein veldig stille blogg..

Forklaring?

Haustfest.

Haustfest i 4H, der 10 månaders flittigt arbeid av små og store ungar skal ferdigstillast, presenterast og ikkje minst belønnast..

Småingane i klubben, har øvd inn sin eigen "kardemommeby" forestilling i mange veker, og storingane i klubben har øvd sketsjar, song og dans..

Eg har hatt vaksenrolla i detta, møtt på øvingar, piska og skrytt.

Eg sat med stor klump i halsen og var kjempekry over kvar og ein.

Dei klarte seg superdupert alle som ein.

På tross av skjelvne kne og sommarfuglar i magen..

No skal mor sjølv hyva ungar i seng, og sjå fram til sundagen, som blir roleg og fin:)

I mellomtida - forglemmegei!

Nok eit år...

2008-10-01T22:11:00.002+02:00

Nok eit år går forbi, smågutane har runda året, alle dei andre og - for den sin del..

Og vinteren er alt byrja å dryssa melis på toppane.

På eit vis, er det no ein vert litt melankolsk, for det er no alt sluttar og byrjar på same tid - tykkjer eg iallefall..

Korleis?

Lauva fell av trea, fuglane syng ikkje, piggsvinet finn seg snart ei tue å kvila under, vinteren igjennom.. Blant anna. Det skjer jo tusenvis av andre små førebuingar og rundt oss, i naturen, som det slett ikkje er så lett å leggja merke til.

Men det skjer..

Samstundes, så kan me hausta, nærast ausa av naturen sin overflod. Dei som er flittige har plukka bær, dei som er verkeleg ivrige har kansje plukka nøter..?

Det går an. Samla dei på ein mørk og turr plass, og knekkja dei til jol..

Me har hausta kål, og løk, og neper. Potene står for tur, men raudbetane skal få stå litt til..

Grunnlaget for året som kjem, skal og på eit vis leggjast no.

Kven av sauene får eit år til på sidebeinet, og kven må bøta med livet?

Me tek imot kalvar, og legg inn nye - eller ikkje?

Men borna skal berre veksa, og ikkje tenkje på slikt.

Tenk å ha vore i verda nett eit år. Alt er nytt, men likevel kjent..

Tenk å sei om eit born at det ikkje skjønar. Korleis kan det ikkje skjøna?

Tenk å bli kasta ut i verda, slik born blir, og veta med ein gong - kor det er trygt og godt, kor det er mat å finna, og kva lydar som skal til for å få nett det dei treng..

Og så, på eit lite år, så har dei utvikla seg så fantastisk utruleg mykje!

Og visst skjønar dei...

Når dei blir tre år, då skrønar dei.

Vetlo mi kom så kjekt springande - mamma da e spøkelse i gangen - men da e berre eit lite søtt ei also - blei du redd mamma? -

No veit vetlo mi, for sikkerheits skuld, at spøkelser er fryktelig redde når det er heilt lyst, heilt mørkt, eller om det er ei eller anna mamma tilstades..

-Ja men mamma, når dei har laken på, då e dei skummle!-

Natta:)

Travle tider...

2008-09-27T14:44:00.002+02:00

Hausten er over oss, kveldane er lange og mørke, og vinden uler rundt hushjørna..

Foreldremøta står i lange køar, barnehagen og skulen.

Det er dugnadstid, det må me jo stilla på...

Og storesyster har intensivtrening for å kvitta seg med tannlegeskrekk..

(10 mil å køyra, kvar veg..)

Samstundes så er minstemann på sin TREDJE pencillinkur, grunna øyrebetennelse, og det likar eg slett ikkje!

Tydelegvis var det berre den eine tvillingen som fekk immunforsvar mot øyreverk, for han har ikkje hatt noko slag.. Godt er jo det, men eg har liksom innbildt meg, at når ein er einegga tvilling, så vil iallefall sjukdomsforsvaret vera ganske likt?

Kven veit. Det er vel tusen faktorar som spelar inn..

Kyrene har blitt samla ihop sånn nokonlunde, og no skal dei få kosa seg ute så lenge det er plussgrader på nattestid, eller til dei byrjar å rive ned gjerdet og ta avgårde.. Me får sjå kva som kjem fyrst.. Det er typisk frå no og utover, at kyrene slett ikkje vil vera ute lenger. Dei synst det er godt å koma i hus, sjølv om dei står med halsband på båsfjøs. Når ein tar dei inn, så går dei ofte på den vante plassen sin, og stiller seg opp. Forvogna går døgnet rundt, og madrasser å liggja på har dei alle. Småkalvane får gå lause og forsyna seg med mjølk av automat, og ungbeistene spring ut og inn som dei vil.

Lambi og Lotta (alelamma våre), går og ut og inn av floren. Ser dei ei open dør, kjem dei rett som det er spankulerande på tunet. Eg veit ikkje om eg er einig i at sauar er dumme dyr lenger.. Her i bygda er det forresten "Smalahoveslepp" i helga..

Det er ikkje slik at Vossingar går rundt og meskar seg med smalahove heile året. Her i huset, kjem me vel til å eta det ein par tre gonger mot jol, og så er det slutt. Siste sundagen før jol, kallar me for "skoltasundag", det er den siste dagen i året ein har "lov" å eta smalahove. Då skulle det vera tomt, fram til slaktesesongen kom att i september/oktober..

Eg synst det er ein grei regel, for eg er ikkje av dei som gler meg aller mest til "haustens happening".. Då eg var liten, gret eg mine modige tårer, og nekta å sitja med same bord som barbarane som åt fjeset til sauen. Tårene trilla, og eg åt knekkebrød.. No et eg det, og det er godt, men eg et slett ikkje alt, og bør difor vera på mitt eige kjøkken under seansen.

Det er godt å finna fram tjukke strikkajakker og gode labbar, etter ein varm og fin sommar. Eg synst det er godt med detta kretsløpet som naturen har i landet vårt. "Alle" engasjerer seg i ver, i utsikter og spådommar. Rognebærtreet har sån høveleg mengd med bær i år, og då skal det vel bli sånn passe med snø? Berre ikkje endå. Helst i desember, då kan det koma. Er det berre eg, eller har det nesten vore sånn fordeling av årstidene som det var før, i år? Til rett tid og i nokonlunde rett mengd?

Kanskje blir det kvit jul i år? Eg gler meg til jul.. Alle ungane mine skal vere heime hjå meg. Familieselskapet har gått ein runde og det er min tur å varta opp i år. Alle ungane er så store at dei opplever jul som noko eige.. Julatreet får me vel skru fast i veggen så ikkje smågutane ruskar det i ende..

Uansett. No er snart alle oppstartane av skule og barnehage og klubbar og aktivitetar-gamalt nytt. Dagane blir kalde og klare. Vinden avtar (håpar eg) og me går inn i den stille snille tida. Det blir godt..

Brydlaupsdagen min....

2008-09-09T22:24:00.004+02:00

I dag er det to små år sidan eg gifta meg med min kjære.

I dag har eg snakka med han omtrent i tre kvarter tilsaman..

Me praktiserar som i songen "livet på ein pinne"

"jag er ute når gumman min er inne"

og difor skal vel kjærleiken vår vara evigt, sant vel..?

Eg diktar ein utfordring!

2008-09-08T21:56:00.002+02:00

Denne utfordringa er litt på sida av eketorp sofa og lysekruner, men eg liksom innbilder meg at det er noko alle og einkvar har materiale til.

Utfordringa handlar om ting ein er glad i, som betyr noko for deg sjølv, som ein har dradd med seg på "ørten" flyttelass og ein ikkje har fått seg til å kaste..

Og som ein av og til kikkar på, med smil om munnen - for ein kan minnast, ja eit eller anna..

For min del er det ein kopp, som er litt over middagshøgda og sikkert har sett sine beste dagar.. Den har vore på veg i boset fleire gonger, blant anna har mor mi (fy skam) prøvd å avhenda den, men den har blitt redda i siste sekund. (Ein gong endåtil frå ei hylle i ein bruktbutikk!)

Årsaka til at den er så kjær for meg, det er at eg hugsar så inderleg vel, følelsen eg fekk, når storesystrene mine gav den til meg.. Eg følte meg så fin, og spesiell, det kjendes som om den koppen var laga akkurat til meg, og at det berre var ein av dei i heile verda! Slik kan ein tenkja, når ein er liten, men kjensla er god å ta med seg når ein blir stor!

Og eg hugsar systrene mine. Kor forventningsfulle dei sto og kika på meg, når eg opna pakka. Og kor fornøygde dei vart, når eg vart gla..

Kva er din ting og din historie?

Eg utfordrar:

Mali-mo

Blåbærpai

Haust

Noralill

Rosa Univers

(Får framleis ikkje til å linka sånn flott eg, snufs. Send den vidare til 2 stk!)

Lampeutfordring..

2008-09-07T21:42:00.003+02:00

Her er lampen eg likar best.

Det er ein heilt enkel kuppel-lampe, som er å kjøpa gjennom ein fjøskatalog, av alle ting..

Eg trur den kosta omtrent tredve kroner, og eg likar den veldig godt..

Den er enkel, kvit,med passe ljos i - her er den på badet, men eg har den og i fleire gangar.

Beklagar dårleg bilete, men synst det var på tide å svara på utfordringen dykkar:)
Årsaken til kjøpet og historien bak?

Veit ikkje heilt, ikkje noko særleg spennande, hadde lyst på nokon lampar som var enkle og greie, ikkje var takplafond (eller kva det no heiter) og ikkje hadde for skarpt ljos.

Mannen min henta inn på katalog etter katalog for å forsøka å tilfredsgjera den sære kona si, men han traff aldri blink.

Han hadde vel omtrent gitt opp, når eg fekk fjøskatalogen slengjande i fanget som eit siste håp..

Det vart blink, og dett var dett..

Sidan eg trur denne lampeføljetongen truleg har gått runden til omtrent samtlege bloggar eg kikkar innom, trur eg ikkje eg sender den til nokon spesiell.

Ta den du, som har ein fin lampe du vil visa!!

Klems:)

Huttetu - Dametrim..

2008-09-04T11:38:00.005+02:00

Eg har byrja på dametrim.

Eg er både skremt og letta på ein gong.

Eg har aldri aldri tatt eit einaste aerobic steg i mitt liv, anna enn i vanvare..

No er eg med, så godt eg kan, på min måte. Sprutande raud i fjeset, andpusten og sveitt.

Kvar einaste måndag.

Eg har bestemt meg for, at eg skal halda til det er slutt, før jol..

No veit de det og, og då må eg vel klara det?

Heile måndagen gjekk eg og var litt uggen og engsteleg. Eg er ikkje ein sånn person som har verken treningsdress eller joggesko, så eg lurte på korleis det skulle enda..

Men eg tok det eg hadde, og lånte niåringen sine nye gymjoggesko. (Ja, eg har ein mini mini fot. Vanskeleg å halda balansen på og avogtil minifoten min. Ca strls 35..)

Og så trimma eg..

Såg du nokon, som såg litt "lost" ut, på landsbygda, i ein gymsal, kledd i svart, med nye pittesmå joggesko, høgraud i fjeset, andpusten og sveitt.. Ja, så var det meg.

Og det er der du finn meg neste måndag og:)

(Dei to snerne rompene ovanfor her, er eg diverre ikkje innehavar av:(.. Det er mi sporty mor, og mi nydelege dotter, i eit parti twister i jento mi sn tiårsdag for nokon år sidan.

Synst at biletet passa:) )

Kva skal eg bli når eg blir stor...

2008-08-31T13:14:00.003+02:00

Dagens hjartesukk..

På denne tida av året, blir eg litt uroleg. Eg lurar på kva eg skal bli, når eg eingong blir stor.. Ja, så har eg riktignok ei lita utdanning, som det er ganske enkelt å finna seg jobb i, men er det verkeleg det eg vil vera?

Eg blir litt småmisunnleg på nieser og nevøar som stakar seg ut ein kurs, har ambisjonar og framtidsplanar - og som no, 16-17 år gamle har ein idè om kor dei vil i livet!

Eg har framleis ikkje peiling..

Eg er fullstendig klar over at eg har gjort ein heil masse. Eg har fem born, og det ser ut som dei vert sånn nokonlunde ordentlege verdensborgarar..

Dei oppfører seg stort sett bra ute blant folk, dei seier takk for maten, og set ofte fatet sitt inn i oppvaskmaskina - berre dei får ei lita påminning fyrst..

Men det var liksom meg då.

Med tanke på kor gammal eg er, og kor gamle borna mine er, så er huset mitt heilt tomt når eg er femti. Frå eg er omlag førtifire, så er vel eg omgjort til ein matstasjon/vaskeri/minibank/privatsjåfør..

Då har eg og truleg bortimot 25 år att i yrkeslivet.

Då bør vel det vera noko meiningsfullt?

No er eg husmor, men eg er og hjelpepleiar. Eg veit ikkje om det er det mest fornuftige å forsetja i eit så massivt omsorgsyrke, når ein har ein ganske omfattande omsorgsrolle på heimebane og..?

Men difor lurar eg. Kva skal eg bli. Når eg blir stor?

Innetid..

2008-08-27T12:12:00.003+02:00

Når det ruskar, regnar og bles utomhus, er det godt å koma innom døra att etter dagens trilletur. Småtrolla søv søtt i vogna, godt påkledd, tre litt større troll er på skulen og i barnehagen ei stund til - og mor har tatt pause..

Det er mangt og mykje eg skulle gjort. Snart skal me ha tre-års dag i huset, og då må eg om-

møbelera fyrst. Men korleis? Stova vår er pittelita, og etter ein kjapp gjennomgang, kom eg fram til at omlag 28 personar må ha ein stad å setja rumpa si.. Med stort og smått riktignok, men likavel.. Phu.. Det er jo så kjekt når alle i familien kan treffast, og vera ilag nokon timar, men eg skulle berre ynskja at me hadde litt betre plass..

Heldigvis så elskar eg å snu på møblar, slepa på sofaer og dra på bokhyller og diverse.

For at det skal vera fortast mulig gjort, så tar eg aldri noko utav til dømes bokhylla når eg flyttar den. Her skjer det fort og gale, og mor drar fram nokon umennesklege krefter.. Fjeset er knallande raudt, og sveitten støkk.. Men eg får det som oftast til på eit vis..

Med meir eller mindre vellukka resultat..

Det einaste eg ikkje gjev meg i kast med, er fjernsynet, det er altfor tungt til å lyfta frå det eine til det andre.. (Men eg DYTTAR det gjerne) Gjett om eg ynskjer meg flatskjerm.. Tenk å sleppa å møbelera etter den dumme, men akk så nødvendige tingen..?

Her er vogga som skrotnissen min frå forrige innlegg fann.. Eg har plassert den i vindauga, så ikkje nokon småtroll skal øydeleggja den. Er den ikkje yndig? Og pitteliten.. Den vert nok tatt i bruk i leiken etterkvart, men inntil vidare..

Her er ei lykt eg hadde med meg heim frå ferie i Danmark for nokon år sidan.. Trur nesten det var sist eg var på interiørshoppingsutflukt med systrene mine.. Den er ganske stor, for den passar til lange stearinlys, og grådig dekorativ.. Diverre så smeltar og bøyer ljosa seg i den når det er varmt, så difor - ingen lys i..

No når eg omsider har lært meg "heklingens kunst" (he-he, skryte) Så har eg verkeleg vore flittig... Neidå.. Dette er ei pute og eit babyteppe eg har funne på Fretex for lenge sidan. Eg synst dei var så fine, at dei måtte få bli med heim. Puta har ein heklarosett i midten og, men den har løsna (med litt hjelp frå små fingrar..), så då må eg nok få meg eksperthjelp til å rekonstruera.. (les du dette, mor, storesyster, svigerinne? I need help!)

Dette er og ein skatt i frå Fretex - tykkjer iallefall eg.. Det er eit gammaldags sybord, med rom til alle sneller og tøy og diverse.. Det er sikkert bortimot åtte-ni år sidan eg kjøpte det, men så har det blitt ståande hjå eks'en min, sidan eg flytta.. No tok eg det med meg, og det er eg SÅ glad for! Oppi, så var det utruleg nok (kremt) ein kjempefin tevarmar i smijern, som og vart med på lasset.. Eg klarar ikkje bestemme meg for om bordet skal målast eller ikkje, så det får vera som det er til å byrja med.. Golvet under derimot.. Det skal målast.. Min kjære mann har lakka det når me flytta inn, men tydelegvis ikkje mange nok strøk. Det er slite og stygt, og bale og vaska.. Men slik vert det vel, når ein er forelska når ein byggjer hus, og ikkje bur ilag under prosessen.. Må vel rekna med litt hastverksarbeid då vel?!

Forresten - Danmark, shopping, systrene mine og meg..

Me klarte på den turen, uavhengig av kvarandre (litt i smug og sikkert) å gå inn på den same butikken, kjøpa den same termosen, i ulike fargar, på same dagen..

Me vart vel alle litt lange i maska når me skulle skryta av våre "unike" funn den kvelden..

Kos deg!

Grasenke...

2008-08-20T22:51:00.002+02:00

No er me komne dithen at graset skal bergast, for andre gong, på landsbygda.. Det betyr uendeleg lange dagar for stakkars mannen min, og litt meir jobb med småtrolla for mor sjølv.. For all del, skal ikkje klage.. Å sitja og humpe i ein traktor i frykteleg forhaustarleven er eg berre glad eg slepp! Då tykkjer eg det er greit å få vera husmor, og passa på middagen til slåttekarane. Det einaste problemet for min del, er at eg sånn generellt sett, er ei heller middelmådig husmor, med ein forunderleg evne til å driva med litt vel mykje på ein gong, slik at middagen slett ikkje står på bordet når karane kjem, og kaffien ikkje er nykokt-men kansje ikkje kokt i det heile.. Men det går seg til for det meste, og ingen må gå ut att svoltne..

Det kan vel til tider sjå ut her på bloggen som ting er litt meir rosenraudt enn det eigentleg er, men om alt skulle vera heilt på stell, heile tida, då hadde me vel hatt web-cam, sant vel? Synst det er veldig greit med bileter eg.. Forøvrig kan eg køyra traktor. Eg berre likar det ikkje.

Dette er noko so sedvanleg som eit hol i eit gamalt stabbursgolv.. Kuriositeten med dette er historia bak holet..

For nokre generasjonar sidan, i bygda mi, var det eit frykteleg uår. Graset vaks ikkje, kornet vart ikkje moge. Mennesker og dyr svolt.. Nokon hadde pengar lagt til sides, og kunne reisa til byd'n og kjøpa seg korn, men dei aller fleste hadde ikkje. Dei måtte stela. No har det seg slik, at alt kornet på gardar i gamal tid, vart lagra i stabburet, i svære kornkister. Stabburet var sjølvsagt låst, og husmora bar nykkelen i beltet. Nokon luringar, har då funne ut, at med eit høveleg tjukkt bor på ei sveiv, ein sekk, ei mørk natt - og litt flaks, var flatbrødbaksten sikra. Dei bora rett og slett hol, fleire stader i golvet i stabburet, til dei traff kista - og kornet kom i sekken. Når den var full, plugga dei holet, med ein treplugg. Lurt?

Sidan den tid, vart kornkistene sett opp på bukkar..

Ei anna "sannsoge" er når ein forfar her på garden, med det klingande namnet Viking, la merke til at ein nabo sådde åkeren sin med rusk og stein, for han hadde ikkje anna, men var for stolt til ikkje å så noko - og visa armodet sitt.. Viking sneik seg bort på åkeren, i ly av mørket, og sådde med korn. Det berga naboen. Og stoltheita hans..

Hadde me i dag passa så godt på naboen?

Her er vesle guten min. Han er ikkje så liten lenger no, diverre.. Fjerdeklassing er han blitt, utruleg..

Han er og min eigen skrotnisse. Han finn dei utrulegaste saker og ting, når han er i "rett hjørne".. Den siste skatten han fann, var ei nydeleg lita dokkevogge, skoren ut i trefiner.. Den var stokken oppunder ei hylle, i ein rotegarasje.. Han fann den han. Og etter fyrst å kome springande inn for å visa bilde av vogga, tatt med mobilen, (nett forsikra seg om at ikkje det berre var skrot) kom han så kry og viste klenodiet. Mor var lika kry, og følte sterke band (he-he)..

Men bileta eg hadde tatt av vogga, var borte vekk for meg i kveld, så det må eg visa ein anna gong:)

Fyttirakkaren, no vart det altfor seint i kveld og. Typisk. Visst verst for mor sjølv å omstilla seg til skulestart, ja..

Hej då!

Kvardagar er best!

2008-08-13T13:04:00.004+02:00

Tenk å ha tid og lyst og anledning å bli invitert i eit slikt kaffislabberas! Å bli servert tynn og blank og pisselunka kaffi, frå ei kanne med litt rusk i, oppi eit trog-for me fann ingen kopp, og so verkeleg kosa seg med det etterpå.. Og vetla prinsesso som snart blir tre, frydar seg! Tenk å ha mogelegheiten til å baka nokon rundstykker når smågutane kviler, for me er snart litt svoltne.. Eller berre har lyst på? Eller kake midt i veko, berre fordi me elskar brownies, og me gidd ikkje slanka oss, for ostepop er altfor godt, iallefall inntil raudvin, og alle veit jo at onsdag eller fredag eller sundag er alle lika gode raudvinskveldar, iallefall når det er myrkt ute, og tende ljos på bordet skin ekstra fint og sterkt, og hausten er undervegs.. Kansje ikkje alle desse kveldane til raudvin på same veka då, men iblant..

I går, fekk eg omsider storajento mi heim att frå fotballtur. Det beste med den turen er at ho scora sitt fyrste mål i år!! Og gjett kven ho ringde til for å fortelja det? Joo mammo si!! Det var kjempekjekt, og eg vart både kry og gla, både over prestasjonen hennar, men og for at ho ville dela den med meg.. Håpar det fortsett slik.

Sjå kva ho har teikna til meg. Ho hadde hengt det så kjekt på kjøleskapet, bak fram, med hint om kven som var den rette til å snu det..
Tydeleg inspirert av det fantastisk (fanatisk) kjekke idrottsarrangemanget som føregår for tida..
Sjekk entusiasmen til speakeren!

Tenk om eg får fortsetja å motta denna utmerkelsen! Det er litt å strekkja seg etter ja..

Uansett so er eg griseheldig over at eg får vera med på dette, ta vare på alle mine små, lag mat og køyra på trening og speling. Visa omsorg, vaska kle, trøsta, rettleiia, kjefta, masa og kosa og klemma masse masse..

Eg er heldig, som får vera her, ilag med alle desse flotte små personlegheitene. Dei er so fine alle saman.

Lille prinsesse som snart er tre år sa til pappen sin her ein dag: "Pappa...? Kan du ikkje bera denna dokko fø meg? Ho va so svinande tung.."

Kos dekan! Takk for kjekke kommentarer! Dei gjer meg kjempegla!

Eg har lært meg å hekla!!

2008-08-07T22:03:00.002+02:00

Eg er rett og slett litt kry av meg sjølv no. Derfor må eg simpelthen leggja inn nokre ganske få skrytebilder av alle heklarutene mine.. Eg har prøvd å få mannen min til å verta like entusiastisk som meg sjølv, over dei fantastiske eigenskapane eg har tilegna meg. Det vart han jo sjølvsagt ikkje..

"Kan du ikkje hekla du då?" sa han til meg.

(som om han kan hekla, liksom..)

Nei tenk eg har ikkje kunna det. Ikkje skikkeleg. Ein og anna blom har eg vel krota ihop, men ikkje noko som faktisk kan brukast, eller er flatt og ikkje snurpa når det ligg på bordet.

Synst eg er flink eg. Håpar det blir lappateppe til slutt!

For nokon dagar sidan, var eg på handletur med storesystrene mine. For meg så vart det no meir som ein blåtur, sidan eg vart med på planane deira sånn litt i det blå.. Mål og meining var eit utval av interiørbutikkar, sjølvsagt av den shabby sorten.. Lommeboka mi bugna diverre ikkje slik eg skulle ynskja den gjorde, difor vart det berre småtteri denna gongen. Men kansje me kan gjera slikt igjen kjære systrer? For triveligt var det..

Eg fekk omsider kjøpt meg ein sukkerstrøar, som eg har sett på andre stader, og når den var under nasa mi, kunne eg ikkje motstå. Knaggrekke til kjøkkenhandukar som vert stadigt rivne ned av ivrige små hender var lurt synst eg, og kakelys.. Eit lite bursdagsrush nermar seg her i huset, med tre septemberborn. Fyrst ut er lille prinsesse, og så er det smågutane sin tur..

Litt grøn plukksalat frå ugrasjungelen har snike seg med..

Nedanfor her er hjartehola i sukkerstrøaren, og du kan sjå slipningane i glaset. Kjempefin tykkjer eg.

Natta:)

Så var eg attende!!

2008-08-06T13:39:00.003+02:00

Jammen er det kjekt med sommar, berre alle er i form, og det er me heldigvis no.. Sommaren har vore deilig og varm i bygda mi, og me fekk på hagefest hjå systera mi, der me kunne beundra desse flotte rosene-langt oppover veggane..

Min hage ser ikkje sånn ut, og egnar seg ikkje til noko hagefest på mange mange år endå.. Med gustengule fingrar som eg er i besittelse av, er det vel litt andre tilstandar min hage vil enda opp i. Eg har forsøkt å setja nedi både lavendel og georginer, så no er det vel eigentleg berre å kryssa fingrane for min del..

Kaka fekk me og(på hagefest), og plass var det for både liten og stor. Og dei aller heldigaste fekk sitja på fanget til bestemor..
Vel heime frå alle festligheter, må mor stundom vaska både eit og anna. Det var vel eit skrikande forsøk på smitteførebyggjing, men det var vel kansje alt fånyttes. Det går ein del tåteflasker og tutekoppar i løpet av ein dag...
Med to små halvgode i huset, og fire andre med utferdstrang, vart løysinga køyretur.. Og kva er det som veks i grøftekantar? Markjordbær! Me måtte stoppa, plukka og tre på strå.. Og sjølvsagt ta med heim og ta bilde av.. Dei var ganske store, men kansje ikkje so store som dei ser ut som..
Veldig viktige bursdagar har me og teke del i, og han hadde fått seg fotballbanekake! Eg er alltid så imponert over kreativt kakebakande mødre.. Eg er skikkelig dårlig på slikt. Det luraste eg tykkjer eg gjer, er å dela bløtkakebotnen på tvers og snu halvdelane mot einannan og kalla det sommarfuglkake..

Til fjells kom me oss og, alle sju, og det var kjempekjekt..

Det som ikkje vart med dit, det var jo sjølvsagt kameraet mitt.. Men det var vel ikkje anna å vente, når ein pakkar i siste liten, i ein herleg blanding av stress og raseri.. Slik blir det iblant hjå oss. Far spring som eit piska skinn etter kvart som kommandoane haglar frå mor. Mor er byrja å nerma seg rasande etter at dei to største borna seier nei til alt dei får beskjed om å gjera, pluss at dei masar på mor om kor til dømes skoa deira er, som det kan visa seg at dei faktisk har på. Smågutane er utolmodige og gaular, og lille prinsesse lurar på dei underlegaste ting, og masar hol i hovudet på dei to vaksne.

Snart vil eg læra meg å planleggja. Berre ikkje endå.

Er me heldige, så varar sommaren ein månads tid til, sola skin og er varm og fin!

Grønnsaksåkeren er døypt om til ugrasåkeren, men jammen har me fått laga både blomkålsuppe og blomkålsalat, rett frå hagen! Det veks lystigt innimellom "alt det andre", sjølv om ein aldri skulle tru det var mogeleg.. (Lagt merke til fråveret av nydelege kjøkkenhagebilete? Ikkje utan grunn det nei..)

Phu, det synst eg vart mykje (fjas), men no er eg iallefall i gang att!!

2008-07-17T13:40:00.002+02:00

Det er ikkje berre berre med sommar heller.. Ein går og ventar på den i to tre lange månader, så kjem den brått ein dag, og lurer oss ut i solsteiken.. Så kler me av oss, og blir litt solbrende, og så er me brått sjuke. Nesten heile hurven. Det byrjar med far, som har vore litt hissig på klimanlegget i traktoren ( ja i traktoren) og får vondt i halsen og forkjølelse. Så har me lille prinsesse som eigentleg her vore forkjøla i heile vår og sommar, sånn av og på, og so får smågutane det og... Legebesøk og øyrekatarr. Så får lille prinsesse øyreverk, og det gjer den eine av smågutane og.. Midt oppi alt dette vart mor sjølv sjuk og. Då måtte me kalla inn bestemor.. Storesyster låg strekk i to døgn med feber og hovudverk..

Einaste som har gått fri heile sulamitten er storebror..

Han er for det meste ute, og har eit lite beskyttande lag av skit og lort rundt seg.. Antageligvis..

Må leggja han i blaut i badekaret før helga.

Litt leik har det no blitt, og smågutane har oppdaga gleda med vatn! Det finnst nesten ikkje noko meir kjekt enn å få plaska skikkeleg, sant vel? (Kansje ikkje rart ungane mine blir sjuke..?)

No er iallefall alle som skal medisinerast, høveleg medisinert. Penicillinkur og greier. Lille prinsesse er fullstendig klar på kva tablettar som skal i munnen og kva som skal i baken.. Så er det vel berre å krysse fingrane for at mor og far snart får ei natts søvn att snart, slik at ikkje dei tar feil..

Til Blåbærpai: All respekt til deg og det du klarar med dine fem små og litt større. Eg veit dei minste har vore mykje sjuke, og eg er bra nedpå etter berre halvanna veke.. Du er fantastisk flink! "Trøsta" er vel kosen me får, og at dei for kvar dag som går er litt større og sterkare:)

Ha ei fin og frisk helg i vente, alle som kikkar innom!

Min fyrste premie!

2008-07-06T12:17:00.002+02:00

Eg har fått min fyrste bloggpremie, og for ei premie det er! Tenk å få det så på "papiret", at ein lyser litt opp dagen for nokon? Tusen takk Livs! (Får ikkje heilt til å linka avgårde sånn flott) Eg vart kjempekry og kjempegla!
So var det denna historien om den lettare neglisjerte kjøkkenhagen vår.. Faktisk så vert det heilt feil og altfor beskjedent å kalla det hage. Det er snarare ein åker av uante dimensjonar.. Eg er ein heller beskjeden og antageleg og litt bedageleg type. Så då me byrja å snakka om kjøkkenhage (for det var det det var snakk om) så såg jo eg for meg ein liten beskjeden firkant, med ei rand på eit par meter av kvar sort..

Det var ikkje det mannen min tenkte..

Han drog fram traktoren, fann plog og fres og eg veit ikkje kva, og pløydde opp og laga til halvanna mål med grønnsaks"hage"...

At det er tak i mannen min, er jo flott, men det får no vera måte på!

Ikkje fekk me tak i nok setjepoteter til å fylla det svære arealet, ikkje visste me heilt kva me skulle putta nedi resten, og eg er ikkje spesielt glad i å plukka på ugras..

Men til tross for alt. Ugras har mor sjølv plukka i samarbeid med storajento, som vart gripen av ei fantastisk arbeidslyst når betalinga var 2 kroner bøtta.. (Ho sparar til rosa kassegitar..)

Det vart ein del bytter, og personleg oppdaga eg ein nokre artar eg ikkje ante at me (hm mannen min) hadde planta..

Men mors first price poteter, dei kjem det snart blomst på. Og dei har eg sett sjølv..

Sukkerertene fekk seg stativ i går, så no skal dei berre fortsetja å veksa, og forhåpentligvis bera frukt.. Eller heiter det frukt? Belg kansje? Uansett pliis kom noko me kan knaska på!

Eg hugsar når eg var liten, eller eg var faktisk så stor at eg burde visst betre.. Så hadde eg ei venninne som budde i ei kjellarleiligheit hjå ei dame som hadde ein fantastisk kjøkkenhage. Der var det jordbær i rand på rand, sukkererter, poterer, kål, salat alt mulig! og eit drivhus med tomater og agurk.. Eg var så betatt av alt som fannst i denne hagen, og me smeit oss sjølvsagt opp i den med ein gong huseigaren ikkje var heime.. Ein gong skulle ho vere vekke i ei veke. Og eg og venninna mi, åt hagen REIN. Det var omtrent ikkje eit kart att. Skikkelig stygt gjort var det. Eg meiner me vart oppdaga og fekk ei eller anna straff i ettertid. Eg håpar iallefall me gjorde det..

Her kikkar blomkålen fram! Den er ikkje stor endå, men den er på veg! No er det berre å kryssa fingrane og håpa at det ikkje kjem kålåmer og et dei opp.. Det var kome åmer på brokkolien, og mannen min har lettare hysterisk spraya dei med zalovatn, og plukka dei vekk manuelt. Og det ser ut som angrepet er stoppa..

Så no må me berre passa på å plukka ugras, åmer og vatna litt, så trur eg me får ein fantastisk avling utover sommaren.

Så får eg berre kryssa fingrane for at heile familien sin sommarforkjølelse går over snart, at smågutane byrjar å sove godt om dagen att, og at lille prinsesse sluttar å sovne midt på dagen, ståande på golvet med overkroppen på ein stol, søv i tre timar, og er sjølvsagt strålande opplagt til klokka er eitt om natta..

Storingane mine, skal på ferie med besto si i hallingdal snart. Og eg kjem til å sakna dei massa masse.. Men det er nok godt å få fri frå resten av syskenflokken og..

Trur kansje eg hadde trengt eit lite friminutt sjølv og..

Ha ei strålande veke i vente!

Premien sender eg vidare til:

(vent i spenning. Blir fyllt inn litt seinare..)

Sjangalabangala!

2008-06-29T22:01:00.003+02:00

Hurra! Me har fått dei fyrste fruktene (eller eigentleg grønnsakene) av kjøkkenhagen vår!!

To små reddikar som måtte fotograferast på "bestefatet"..

Eigentleg eit lite under at dei er såpass, sidan herr og fru kjøkkenhage har vore so fantastisk opptekne, at det er blitt lika mykje ein ugrashage..

Tragisk, sidan me hadde så store planar..

Men der det er liv er det håp, og liv er det faktisk, mellom ugraset gror det..

(Dette er og då grunnen til at eg galant har hoppa bukk over alle grønnsaksrelaterte innlegg:)

I helga har eg feira bursdagen min, og storajento mi har heilt sjølv vore å kjøpt ein aldeles nydeleg lavendel til meg.. (Kansje ho fekk eit lite dytt i riktig retning..) No må eg berre få kickstarta desse truleg ytterst latente grøne fingrane mine, for ein lavendelmassakre ville jo blitt ein stor tragedie.. Niesa til mannen min, kom berandes med desse flotte georginene til meg! Kjempestore og kjempefine! Dei skal eg kosa meg inne med ei stund, og så skal eg planta dei i hagen. Forhåpentligvis så kjem dei att, år etter år..

Det byrjar visst å hasta litt med desse fingrane ja..

Det einaste eg ynskte meg av mannen min, var tre høner..

Det fekk eg ikkje, men han lova på tru og ære at det ikkje var ei høne å oppdriva i heile bygda..(Det skal eg vel på eit vis vera gla for sant vel..?)

Men han har visst alliert seg med ein nabo, og høner skal det bli her i løpet av sommaren. Hane og, for dei passar på at hønene oppfører seg skikkelig.. Det er forresten litt snodigt, for sånn er det jo på eit vis med oss mennesker og.. Om du som eg, har arbeidd på ein kvinnedominert arbeidsplass, så er det litt påfallande korleis det endrar seg (arbeidsmiljøet eller samtalen) om det kjem ein mann..

Er det verkeleg sånn, at ein mann på eit vis kan få kvinner til å oppføra seg litt betre? Vert me litt blidare og meir omgjenglege rundt ein mann?

Eg trur faktisk det..(Med stor fare for å bli piska av einkvar feminist der ute..)

Mannen min, gav meg sjølvplukka markblomar til bursdagen min.. Det var så kjekt at eg grein ein skvett.. Eg grein av gåva frå ungane og. Og ikkje minst kortet dei hadde skrive til meg, med kjære mamma, og gla i deg..

Storebror smeit seg ut ifrå heile bursdagsførebuinga, og spikra ein minikrakk til meg! Den var kjempefin, og eit ekta handtverk! (Kan sjå den under blomane!) Storesystera mi, hadde laga eit makramesmykke til meg.. Det har eg på meg, så trendy er eg og! Mammo mi hadde kjøpt blender til meg, pluss at ho vaska opp både før og etter selskapet! Tusen takk mammo mi:) Du er god å ha! Svigerforeldra mine gav meg pengar, og dei skal eg prøva å bruka fornuftigt! Kansje til staudar eller ein rosebusk?

Men slitsomt er det å laga til desse bursdagane. Kva søren er det eg skal feira meg sjølv for eigentleg? For all del, det er kjempefint å samla familien, og kjekt å få fine gåver.. Men kva er det eg feirar? Eitt år eldre? Større rumpe? Nye rynker?

Snart skal eg vel feira at eg framleis er frisk og i live..

Ja ja. Det er lov å filosofera litt når ein eldast..

Tusen hjarteleg takk for kjekke kommentarar! Det er kjempemorro å få litt feedback! Og vil nokon linka meg, så link i veg:)

Ha ei fin fin veke i vente! Eg skal luka ugras, for det er meldt sol!

Ekstremt fin bygd!

2008-06-24T16:48:00.004+02:00

No er det ekstremsport for alle pengane i bygda mi. Sjølv er eg ekstremt lite ekstrem, iallefall når det gjeld den sportslege sida av meg.. Det einaste eg kan skryte på meg, er at eg er litt tøff når det gjeld bading. Eg diggar følelsen av å vera den som dukkar fyrst under, eller å vera den einaste som torer uti..

Men det høyrer vel med til skrytehistoria, at mannen min er ganske pysete under slike forhold, og det same er borna mine..

Storebror synst riktignok det er litt tøft at mammo torer, mens storajento mi-synst eg er heilt fjern..

Sykling har eg jo tidlegare nemt at det er ei stund sidan eg har gjort, så luftige svev frå mi side kjem nok ikkje med det fyrste.. Storbror her i huset derimot, slit syklar som andre slit bukser, så kansje han er den i familien som skal driva med slikt?

Forøvrigt så er det ein av dei største skrekkane mine, at ungane mine skal byrja med noko slikt som dette..

Tenk å vera den som må stå på bakken og venta på at gullklumpane skal koma trygt ned att?! Frykteleg må det vera. Og eg krysser fingrane for at eg slepp.

Når det ikkje er nokon ein kjenner, så kan det vera ganske tøft å sjå på dei ulike greinene. Vaksne mennesker som kastar seg utover stupbratte fjellsider, for så å sveva lengst mogeleg - før dei skal løysa ut den ganske beskjedne skjermen sin..

Grøss og gru.

Noko som er ganske flott med ekstremsportveko for dei som ikkje likar sport, er alle dei flotte banda som kjem og spelar.. Sundag var det opning, og Valkyrien Allstars sto på scenen.

Eg fekk det sjølvsagt ikkje med meg (Grr,Typisk), Men storajento mi, hadde sin fyrste konsertoppleving på "vaksen maner"..

Ho fekk heilt bakoversveis når dei byrja å spele, men hadde vore på nippet til å gå når ho såg det var tre hardingfeler som kom på...

Skinnet bedrar, dei spelar RÅ folkrock, og vokalisten Tuva er knalltøff..

For nokon veker sidan, fekk eg ei utfordring av mali-mo, her kjem omsider resultatet..

1. Kva gjorde du for 10 år sidan?

Då hadde eg vel omtrent nettopp fått klarheit i at nummer 2 var på veg, storajento mi var godt 2 år, slutta i jobb på eit pensjonat, og fortsette med å jobba på garden til min dåverande sambuar. Hadde kyr og hund. Livet var vel mest alvor, og lite sprell..

2.Nemn 5 ting du har/hadde på "må gjere" lista i dag?

Levera vetlejento før ni i barnehagen (dei skulle på show), vaske kle, få opp dei to store sjølv om det er sommarferie, få mat i alle fire som var att heime, lage middag til slåttekarane, levere storesyster til korps-speling i sentrum, handla litt, få storesyster med heim att frå sentrum sjølv om ho traff kjærasten, hente vetlesyster i barnehagen.. Uff, berre fem ting? Det hadde vore luksus om lista var så kort..

3. Snacks eg likar?

Diverre det meste, og helst kvar dag.. Melkesjokolade frå freia er vel ein sikker vinnar.. Det kjøper mannen min til meg når han har vore til utlandet. Mykje betre enn alt anna..

4. Ting eg ville gjera som millionær/milliardær?

Nøyaktig det eg hadde lyst til, når eg hadde lyst til det..

Både for min eigen, familien og andres del..

5. Stader eg har budd?

Iei pittelita fabrikkbygd som heiter Ålvik, der eg trur samtlege fedre var ansatt på fabrikken, og omtrent alle mødrene var heimeverande.. Der budde me i firemannsbolig. Noko som høyres heilt vanvittigt ut for ungane. ("Hadde de ikkje do? Berre i kjellaren? Som de delte med alle dei andre i huset? ÆÆÆSJ!!)

Og på Voss, som er heimbygda mi, som eg har bytta litt på kva ende eg har plassert meg i..

Det var det eg hadde i denne omgangen..

Verkeleg ei spennande kvinne, sant vel?

(Ekstreme bilete har eg lånt frå Voss now, ei oppkome av bilete frå bygda mi, alle tatt av S. Ulvund)

Fin termos?

2008-06-12T13:51:00.003+02:00

Eg har kjøpt meg ny termos. Litt dårleg bilete var dette her, men den befinner seg til høgre.. Den er ljoseblå og kvit, med nokon nydelege oransje retroblomar på..

Den sto og smilte til meg, i ein pitteliten snopebutikk (for ikkjesnopetande vaksne damer, som berre har lyst på fiiine ting) i ein pitteliten "miniby"..

Butikken heiter "Patina", og eg har lagt den inn i snoperulla mi, for dei sender gladeleg avgårde.. Men dei har ikkje att slike ljoseblåe termosar. He-he.

Her er stompelompen til ein liten trehest eg fann, stukken vekk bak ein bjelke i vedhuset på garden - (ja, eg er overalt når eg er på skattejakt..) den har bestefaren til mannen min laga til han, når han var liten knott.. Den manglar desverre hovud, men kva gjer vel det? Noko av det beste eg veit, når eg klarar å rote fram noko det går an å turke støvet av, er om den tingen har ein historie.. Ein bakgrunn eller ei forteljing.. Eg er stolt eg, over ei hesterompe, for eg veit kor den kjem ifrå.. Eg ser på ein måte kjærleiken i måten den er møysommeleg spikka ut av eit trestykke og pussa og måla - med sal og - av ein gammal bestefar, til det den nye odelsguten.. Eg ser han nesten for meg..

Her dukka det opp eit fiks ferdigt stilleben, som berre har stått og venta på meg, nesten uendelig ser det ut som.. Det dukka opp inni eldhuset vårt. Eg rydda heile eldhuset i fjor haust, men eg hadde ikkje hjerte til å røra desse flaskene, for det såg liksom ut som dei høyrde til der..

Dette fekk og lov til å stå.. Tenk, ingen har sakna den fine vesle koppen heller.. Truleg har det stått i denne hylla i eldhuset heilt sidan besteforeldregenerasjonen styrte her.. Dei er alle borte forlengst. Kansje det er difor..

Ein kan bli full av undring over mangt og mykje..

Eg undrar meg litt over at teljaren på bloggen min surrar og går.. Det er iallefall kjempemorro at eg ikkje er her heilt åleine.. Tusen takk for kjekke helsingar!!

Men det forpliktar jo litt og då, kan ikkje berre vasa på liksom:)

Utfordringa eg har fått, tygg eg litt på.. Er så deiligt å vera anonym! Men eg skal svara på den. Snart. Ikkje so frykteleg spennande svar eg har heller då..

For dei som lurar, så gror eg greit i flengo mi. Har framleis ikkje vore mørkt nok til sykkeltur. Mor mi synst forøvrig sykkelen var kjempestygg, og var sikker på at eg ALDRI kom til å sykla ein meter på den..

Hm. Må motbevisast.

Ha ein fin fin kveld!!

Jippi! Eg blir lest!

2008-06-10T10:56:00.003+02:00

Her sit eg, i eit hus i ein dal, og føler meg litt spesiell.. Tenk - det er nokon som kikkar innom hjå meg! Som likar å lese om meg og mitt og mine:) Nokon kjenner eg, men det er kjempekjekt når det er nokon eg ikkje kjenner som legg att flotte helsingar! Det varmar!! Framleis kan eg ikkje på langt nær måla meg med "bloggdronningene" som har mange tusen treff på sidene sine, difor synst eg at det passa med ein liten raudkløver som symbolikk....... Den er liten og litt unnseelig, veks ofte i grøftekanten - men har ein farge og form som gjer at ein registrerar den, iallefall såvidt, i forbifarten.. Men nokon gonger er den berre så intens i fargen, at ein må stoppa og sjå på den, og kansje plukka den med seg heim..

Litt sånn vil eg vera. Stopp og plukk meg av og til:)

Har du nokon gong tenkt over at naturen lagar fargar ein ikkje klarar å gjenskapa?

Fargespelet i nordlyset, eller i ein solnedgang midtsommars?

Tenk over det ein gong du kan, for det er verdt merka seg..

Ellers så har eg kjøpt meg sykkel sidan sist.. Er den ikkje fin? Eg datt pladask for retrostilen og rosafargen - og cruiserstyret.. Den kom i posten, og eg har sjølv montert den, berre for å bevisa overfor meg sjølv og mannen min, at eg er ei sjølvstendig feministisk kvinne, som ikkje på noko vis er avhengig av ein mann for å montera noko sykkel.. Det resulterte i, at eg presterte å tippa både sykkelen og meg sjølv, når eg lettare småsveitt og frustrert skulle festa styret i rett posisjon. Både eg og sykkelen ramla, eg håpte mest at ingen såg meg... Det var det ingen som gjorde, heldigvis, og eg var letta over at sykkelen var heil, så oppdaga eg at eg sjølv ikkje var det. (Heil also.) Eg hadde laga ei "flenge" i låret mitt, på baksida, over knehasen, akkurat på ein slik plass at eg ikkje kunne ordna det sjølv. Feministsjølvstendigheitkvinna måtte ringa til mannen sin, så han kunne koma heim og plastra henne...

Er det ikkje typisk? Det byrja så bra, så gjekk det dukken grunna sjølvflåing. Det var det eg såg ut som nemlig. Litt flådd. Festli. Eigentleg burde eg vel ha sydd, men eg er stripsa, så godt som mannen min fekk det til. Hm, blei jo litt skifte i kjønnsrollene likavel då. Sjukesystermannen min.. Sykkelen hadde eg fått ihop, mannen min sjekka alle skruer og mutrar - for sikkerheits skuld.. Og tok jomfruturen med sykkelen min. Grrr.. Storebroren synst sykkelen var kjempekul, og vil låna den heile tida. Storesyster synst mor var litt gammal for ein så kul sykkel.. Takk.. Og mor sjølv? Har prøvd den ein tur, kort tur, den har berre pedalbrems, og eg berre leitar etter den som eg synst skulle vera på styret.. Neste gong eg skal prøv den, må det vera veldig flatt, og gjerne mørkt, for eg såg litt teit ut..

Her er alelammene Lambi og Knoppa. Dei bryr seg lite om sykklar, og mest om mat.. Dei bæar når dei ser oss, og kjem til gjerdet og vil ha kos..

Her er "ungdommane" våre, dei ruslar ut og inn i fjøset som det passar dei. Det er dyr som er for små til å produsera mjølk, så dei har hatt sommarferie sidan tidleg i mai.. Om ein månads tid, skal kyrene og ut. Nokon skal til seters og gjera seg feite.. Då skal me mjølka dei, og laga rømme og smør.. På setra vår, har det vore gjort nettop det, så lenge det har vore seter der.. Og det er truleg 400 år. Ikkje lett å svikta den tradisjonen..

Me har eit vakkert gammalt lafta sel (seterhus), som står oppreist av gammal vane.. Det skal det iallefall bli bilder av i løpet av sommaren..

Takk for titten!

Ahh sommar..

2008-06-03T17:42:00.002+02:00

Av mangel på raude jordbær med fløyte på, vart det bilete av jordbærkoppen min, som eg frakta med meg heim frå ein ferietur i Danmark..

Det blir slik, at ein pakkar med omtanke - og baktanke, slik at det er plass til masse stash heim att..

Eg veit ikkje om me får til noko lang ferietur i år, men ein liten skal me klara..

No veks og gror det i kjøkkenhagen vår.

Det viste seg at kjære mannen min, faktisk elskar å prikle og grave og plante!

Han hugsar tilogmed på å vatne!!

Er ikkje dette ein vakker liten krakk!? Eg skulle ynskja den var min, men det er den ikkje.. Svigermor er ikkje nokon tilhengar av "gammalt skrap", men når eg spurte om eg kunne få den, (ho var tenkt å kasta den) så skulle ho ha den sjølv. Artigt? Ganske..

Det høyrer med til historien, at det var bestefaren hennar sin krakk, som han hadde framfor ovnen i den gamle stova han budde i, ein gong for lenge sidan..

Men kasta den ville ho..

Denne nydelege stolen var ho og tenkt å kasta.. Grunn? Makketen.. Makan! Faktisk så er det to like stolar, med ein aldeles nydeleg farge på, litt makketne - men ikkje meir enn at det er sjarmerande. Dei kom ifrå barndomsheimen hennar.. Eg fekk ikkje dei heller..

Så no står dei utanfor huset hennar (som heng fast i mitt, vertikaldelt, jippi), og der kjem dei vel til å stå, til dei blir borne i kjellaren..

Men kansje ein vakker dag?

Her er ein av dei mange graveplassane til storeguten min.. Han driv visst eit vell av gardsbruk i sin eigen verden full av leik.. Her har han og sådd seg litt gras, møka litt, og styrt på.

Når dei to små veks til, så blir det vel ikkje mindre slike områder, kan eg tenkja meg..

På hagen vår, er det kome to små flaskelam me kosar oss med, både lammene og kjøkkenhagen får eg koma tilbake til i eit anna innlegg.

Lille Prinsesse har byrja litt i barnehagen, og sovnar no dagleg på sofaen når ho kjem heim. Det er ikkje lett å vera liten.. Eg synst det blir litt stusseleg her heime utan henne, men ho hadde bruk for litt jamnstore leikekameratar no.. Ho kosar seg, og det er det viktegaste.. (Forøvrig bør ein vel vere litt obs når toogeithalvtåringen går rundt og klagar over vonde kne og trøytt rygg. Den treng kansje eit pittelite miljøskifte? (Viser til nabo vegg i vegg))

Ha ei fortsatt fin fin veke!! I sola!!

2008-05-24T23:45:00.002+02:00

Eg er så glad for at pelargonia er ein sukkulent!

Eg er på ingen måte eit menneske med grøne fingrar, og eg her tatt livet av eit svimlande antal av blomar og plantar oppigjennom årene..

Men sukkulentar klarar eg ikkje drepa.

Dei lagrar vatn i stilk og lauv, og slik kan dei då klara seg mellom mine sporadiske vatningar..

Dei er jo kjempefine og, med rosa blomar i alle nyansar!

Og så fekk eg pakke frå Danmark her ein dag! Den har eg venta på ei stund.. Og eg hadde nesten gløymt litt kva eg hadde bestilt.. Men eg har tydlegvis vore i eit reinsleg hjørne, for det var masse vasketing i pakka.

Eg er ikkje overbegeistra over husarbeid, men det er alltid litt kjekkare når det ein skal hjelpa seg med er litt fint, søtt og luktar godt. Eg blir litt glad når eg kan vaska doen med lyseblå gummihanskar-med prikkar på, eg..

Iallefall når eg kan drikka kaffi frå ein slik kopp når eg er ferdig..

Foretaksom unge..

2008-05-15T12:01:00.002+02:00

Det var ein gong ein liten pus som heiter lillemann, som låg og kosa seg i sola, for den var brått blitt så varm og deilig, sånn heilt i byrjinga av mai..

Han var så lukkeleg over at han var ein gut, denne pusen, for det gjorde at han redda livet i tidlege ungdomsår..

Men så har det seg slik, ate ei lita foretaksom dame, var ute på rusletur nett den dagen, litt av same grunn som pusen låg og kosa seg, fordi det var så varmt og fint, og så skulle småbrorane sova i vogna si.. På ein-to-tre, var bakken forsert, og pusen var under angrep.. Lur som den var, hadde den valgt seg ein koseleg stikkebusk å leggja seg under, så den kraup berre litt nermare stamma, og følte seg bra trygg..

Litt snurt, sit vesle frøken fryd og kikkar på kattaskinnet som ligg der så utilnærmeleg, langt innunder busken.. Ho som hadde umaka seg og plukka løvetann som pusen skulle få smaka og alt..? Mamma fekk tilbodet og, men takka høfleg nei..

Pusen kom krypande fram tilsist, mens den mjaua høglytt, når me eigentleg hadde gitt opp heile katten.. Dei er snåle sånn, pusane, skal absolutt bestemma alt heilt sjølv. Kunne nesten tru dei var damer heile gjengen, sant?

No nermar det seg 17. mai, og mer er heldigvis berre tre av sju som skal i bunad.. Det tenkjer eg held i massevis.. Det er heldigvis sånn nokonlunde klart, sidan me nett har hatt barnedåp for smågutane. Då fekk me faktisk låna oss bunad til dei, og dei var so tøffe:) Med knappavest og nissehua. Skal leggja ut bilde av det seinare, for då var dei so fine at eg berre må dela... Storesyster spelar i korps, så nasjonaldagen hennar startar i sentrum ti på sju. Gjett kven som må stå opp og køyra henne..? No har ho gleda seg i fire år, til å få vera med på all korpsjobbinga på den store dagen, men i år so hadde ho ikkje lyst.. Typisk?

Ha ein fin fin dag:)

Storesyster sitt rom..

2008-05-02T16:12:00.005+02:00

Slik var det mens mor dreiv på, her har eg klort på eit strøk med farge "dun"..

Her såg jo blåfargen nesten lys og "fin" ut, det var den ikkje. Det var eit mørkt og utriveleg rom, somverkeleg trengde ein shining.. Golvet var så lakka, at eg ikkje hadde sjans å få "røffa" det manuelt. Sidan eg ikkje hadde maskin for meg akkurat der og då, så vart jo ikkje det gjort, og eg kan vel sjå fram til jamnleg flikking, til neste gong det vert pussa opp. Yes!
Denne golvfargen var eg skikkeleg nervøs for at skulle vera for mørk. Den heiter "fjell", men den heva seg etter kvart som den turka, og enda opp akkurat slik eg håpa!

Synst at den vart kjempefin! Storesystera er godt fornøygd og, men har diverre alt begynt å rota så smått, så det vart ikkje "rom" for noko oversiktsbilete..

Her har ho rigga seg med musikk og fløyte og dagbok. No skjer det så masse i livet hennar, at dagboka heilt sikkert veit meir enn meg.. Men slik skal det vera ei stund, så får eg små drypp etterkvart som ho modnast over ting.. Å vere mamma er ein fantastisk ting!

Ein har så mange funksjonar i dagleglivet, at ein burde hatt ei eiga utdanning, i forkant..

Eller kansje ikkje, spørst om det hadde blitt født så mange born om folk visste kva det inneber..

Kjekt har ho det iallefall på nytt rom, og lyst og fint er det blitt.. Temaet er raudt og rosa, ilag med grått og kvitt. Kjempeforandring er det uansett, og litt fredlegare for mor. Snart nyser eg i gang med neste rom, då er det storebror som står for tur, sjølv om han eigentleg ikkje vil ha nytt rom, iallefall ikkje om han ikkje kan få mørkegrønt golv med mørkeblå veggar. Og det får han jo sjølvsagt ikkje.. Her var eit lite close up av den såkalla "Kari Traa-lampen.." Eigentleg er det ein eg fann på "åhlens", kjempebilligt 50 kr med ledning og alt.. Den vart dømt nord og ned når eg kom heim med den (av storesyster), sidan trygla tilbake (av stoesyster), når ho hadde tenkt seg om..

Ny kommode fekk ho og. At den var rosa, var stor stas..

Vart det bra?

Ting og tang og vår i vente..

2008-04-16T23:45:00.004+02:00

Kva kan vel dette vere, for noko rart...?

Det er faktisk ein bulldoser, med namnet "dos og kos", kjøpt på impuls av mannen min, for eindel år sidan. (FØR han var min mann, trur ikkje han hadde fått lov..) Det er nemleg ikkje berre damer som strør om seg med pengar på ting ein ikkje har bruk for, og som heller ikkje blir brukt. Det er riktignok ein pitteliten bulldoser, eg trudde eigentleg bulldoserar var kjempestore, men det treng dei tydelegvis ikkje vera..

Sjølv om den er både gamal og rusten, så er den litt sjarmerande og synst eg, og den står heldigvis langt vekk ifrå huset mitt, så då so..

Men i bruk er den ikkje..

Kva er vel detta for eit hjulpar då? Dette er ein kjekk sak som snart skal takas i bruk, får ein tru.. Det er nemleg ei møkavogn.. Den fyller ein med dritt, og så køyrer ein avgarde, eller så blir det kobla slangar på, og så står vogna berre og pumpar skiten avgarde... Tips til alle som skal i konfirmasjon, og ikkje har lufta bunaden endå... : Luft no! Snart er bonden i gang...

Dette er ei bjørk, den har framleis nakne greiner her i dalen..
Eg har nesten ikkje hatt tid til å nyta finaveret dei siste dagane, for eg har gjort ferdigt, vel iallefall nesten ferdigt det tidlegare omtalte jenterommet. Har derimot ikkje hatt tid til å ta "etter" bildene, så eg får venta litt med "før" bildene og..

Storasystera vart no iallefall såre fornøygd, og har fyrste natta på nytt rom i kveld... Etterbildene vil derfor vere prega av at 12-åringen min har bestemt innreiinga sjølv, og plakatane som høyrer til på eit jenterom, er alt på plass.. Stakkar vesle storebror, ba så tynt om å få sova på madrass på rommet hennar han og, men han vart rimeleg bryskt avvist.. Difor ligg han søtt og søv i senga mi, sidan mannen min er bortreist.. Det trur eg han var godt fornøygd med..

Storesyster ligg og søv omtrent med mobilen i handa, for ho har vore på 4H-tur i helga, og fått seg kjærast, og han sender søte nattameldingar til ho kvar kveld.. Dette rhar resultert i at ho har brukt masse bursdagspengar på nytt kontantkort. Det som eg kjøpte for seks dagar sidan, har alt vore tomt i nokon døgn.. Det kostar med langdistanseforhold..

No skal mor legga seg og! Kjem sterkt tilbake med nytt rom..

Barnleg kreativitet og gammalt handtverk..

2008-04-09T23:30:00.002+02:00

Her er det fantastisk vakre verket til store guten min!

Han har spikra og banka og saga sidan i haust, og hatt masse arbeid med "hytta" si.

Eigentleg er det vel litt meir eit utkikkstårn framleis,

men det kan vel hende det kjem tak og veggar på etterkvart..?

Treet er ei gammal ærverdig ask som har stått på plassen i mange lange år. Den er stua, difor har den fått denne flotte "krune" fasongen. Det er nok mangt eit gardsdyr som har gnagd kvistar og lauv frå dette treet i vårknipa oppigjennom åra..

No vert det kjøpt fòr om det vert knapt.

Men det er det ikkje ofte me må.

Her er ei fin bjørk som bur i tunet vårt..

Eg er glad storebror ikkje valde den å byggja hytte i..

No er det tid for allergitablettar og nasespray for han sin del.

Heldigvis har han strålande god effekt av medisinane, og er ikkje særleg plaga etter han fekk dei.

Berre me kjem i gang tidsnok...

Her er døra inn til det tidlegare omtala stabburet,

eg vart litt fengsla av desse hengslene i dag..

Tenk at før så lagde dei bortimot alt sjølve!

Når ein ser seg rundt, og oppdagar desse småtinga som faktisk må til for at ting skal henga ihop så er det heilt utruleg!

Eg som knapt kan strikka ein sokk, blir iallefall heilt andektig.

Dei sydde kleda sine, for hand, etter dei hadde vevd tøyet av tråd dei sjølv hadde spunne, av ull frå sauen, som dei sjølv hadde klyppt..

Me kan endeleg le høgt av dei som er med på farmen (ja eg fylgjer med), men hadde me klart oss i den tida?

Eg likar iallefall å tru, at eg har pittelitt meir av den grunnleggjande kompetansen ein treng for til dømes å laga mat av lite, utnytta ressursane rundt i naturen litt betre, men det er kansje berre fordi eg sit heime i stova, mett og god..

Eller ærleg talt, har dei prøvd å fiska?

Her er muren som står att etter løa som eingong var her..

Tenk å byggja, stein på stein, utan sement, slik at den står støtt, støtt nok-så ein kan ta hesten og køyra ut i skogen, saga ned på tømmer, slepa det heim, stokk for stokk, lafta det oppå einannan, så det blir eit bygg, det er råd å leggja eit tak på. Eit tak av skiferheller, som skulle vara nesten evigt..

Har du sett gamle bilete, kor rake dei er i ryggen, korleis dei lyfter haka litt stolt og stritt ut i verden.

Er det rart dei er stolte? Er det rart dei ser så krye ut?

Det hadde eg og vore om eg hadde bygd eit hus frå botnen av, med berre nevane...

Det klør, det klør, tiddelibom..

2008-03-26T16:12:00.002+01:00

Tida går så uendeleg fort, no er det omtrent eit halvt år sidan desse to såg dagens ljos..

Dei har delt magen i over åtte månader, no har dei delt kvardagen, så gjenstår det å sjå om dei held isaman livet ut..

Eller eg håpar ikkje det er eg som får sjå mest av det, eg skal bli ei lita tverr gammal dame, med altfor stort hår, og so skal alle ungane mine bli fryktelig lei av den eldgamle mora si, og so skal borna deiras tenkje det same om dei, når dei vert frykteleg eldgamle.

No er det byrja å klø i små tannibissar som skal koma!

Her er småspirene blitt nesten store, men likevel er dei akkurat begynt. Eg både gruar og frydar meg over tanken på korleis det blir - livet deira. Når eg var liten ynskte eg meg så inderleg ein tvilling. Eg forestilte meg at det berre måtte vera det alle beste.. Men eigentleg så anar eg jo ikkje om det er så fantastisk. Det er jo frykteleg godt berre å vera heilt åleine og då..

Eg synst nesten det er litt trasigt med denne dyrkinga av tvillingar ein møter som tvillingmor. For all del, eg synst det er kjempestas å få oppleva dette, og det er jo kjekt at dei er så like, eller kjekt - det er fantastisk - dobbel glede - bonusbaby! Men eg er ikkje blant dei som møter opp i den lokale tvillingklubben for å skri på akebrett med andre tvillingar. Den blir litt dryg. Eg tenkjer : "Kvifor er det ikkje ein klubb for dei som har ei jente, eller to gutar med mørkt hår fødd med halvanna års mellomrom.." Det kan heilt sikkert vera slitsomt det og.. Eller kolikkbabyforeningen?

Det er ikkje alltid kjekt når framande skal dikka og tulla med babyane mine, berre for dei er to..

Eg har vel ikkje skrive nokon plass at huset i dalen ligg på ein gard.. På denne garden er det og eit stabbur.. Inne i det stabburet vågar eg meg iblant til å gå på oppdagelsesferd! Det er kjempemorro, og litt flaut (svigermor held auga med meg, skrekk og gru!) - men mest morro.. Det har seg slik, at eg lenge har kikka etter ein gammal speigel. Ikkje ville eg at den skulle vera så stor, og så måtte det vera med "orntli" gammal speigelflate i.

No har eg ein sånn! Jippi jippi! Den låg der og skein, midt i synet på meg, skiten og fæl, men sjølvsagt uendeleg vakker.. Einig?

Og som om ikkje det var nok! I desse "fil de fer" tider. Ekte kjempegammalt fantearbeid, med ei nydeleg jernplate i botnen, med ein utruleg fin blåfarge på..

Vart nokon pittelitt misunnlege på vårt fantatisk innhaldsrike stabbur no? Bli for all del ikkje overraska om det dukkar opp andre små skattar..

Eg er so heldig!

2008-03-25T08:58:00.001+01:00

Tenk å få vera so heldig, og vakna opp til strålande solskinn, 5 minusgrader og heilt tydelege bevis på at påskeharen faktisk har vore på besøk hjå oss!!

Det bøtta ned att med snø i påsken, men kva gjer vel det?

Eg er så heldig på så mange vis, at eg føler ei lita trang til å nett få det skriftleg..

I denne tida då "slow" er blitt ein trend, eller kansje ein liten luksus, så er eg her

i mitt hus i ein dal

og har muligheiten til verkeleg å bestemma over meg sjølv..

Er ungane sjuke (noko dei heldigvis ikkje har vore i vinter bank i bordet)

så kan eg berre la dei sova til dei vaknar..

Det er faktisk blitt eit privilegium det.

Eg kan ver vaken så lenge eg vil om kvelden, for eg har ingen kollegaer eg treng vera opplagt for, og om eg er veldig trøytt når dei to store er gått på skulen, so kan eg legga meg litt att, til dei tre små vekkjer meg med hopp og sprett og "røø" og "krr"..

Eg treng ikkje tenkja på at permisjonen min snart er slutt, at eg må jobba for å betala studielån eller huslån eller billån (da betala mannen min, hehe)..

Eg kan berre kosa meg heima med alle dei små, gle meg til dei store kjem frå skulen, og iallefall veta sånn omtrent kva middagen blir når mannen min kjem heim, eller av og til ha den klar (ikkje er eg blant dei mest organiserte nei..).

Eller så kan eg og iallefall 60% av ungane mine rusla ein tur når veret er fint, og det er det jo ofte, iallefall no i brytning mellom vinter og vår.. Me kan gleda oss til å nyta sommaren, som forhåpentligvis vert fin i år, og me kan nyta den kvar dag! Ikkje berre håpa at "det held seg" til helga..

Kvardagane er så stappa fulle av mas og kjas. Ungane våre er store før me får snudd oss rundt. Eg er så glad for at eg kan vera med på livet deira, at det er eg som har lært dei korleis bokstaven deira ser ut, at det var meg dei viste kor stor dei var fyrste gongen dei skjøna poenget..
Eg er så heldig at dette er livet mitt, at eg har muligheiten til å delta i det - livet!

Eg er klar over at ikkje kvar og ein kan eller ynskjer å leva som meg, valet er fritt, valet er ditt. Om ein vil så kan ein..

Påske påske påske!!

2008-03-20T23:53:00.000+01:00

Påskekyllingar, gule og fine, pyntar opp i vindauga mine!!

Øverst er kunstnaren guten min på 9,

nedanfor jenta mi på snart 12..

Kvart år kjem dei blide, krye og fornøygde heim etter å ha hatt påskeverstad på skulen.

I år vart det kyllingar på ei grein, og ein liten påskeduk - som eg fekk -

men so vart tatt tilbake, og deretter sist sett..

Slik kan det vera, ein er visst ikkje alltid god nok.

No er dei eldste to avlevert hjå pappen sin, slik at ei stakkars mor skal få kjenna kor tomt det er her utan "bråkmakarane" mine.

Saknar dekan alt nr 1 og nr 2 - begge lika go`..

Nr 3, 4 og 5 har pappen her i huset trygt og godt fått i seng..

Då har mor tid til å blogga pittelitt.

Påsketid vert synonymt med oppussingstid her i huset i dalen.

Storajento mi ver 12 år no i april, og då er det på tide å få nytt stort rom.

Mor har kjøpt inn maling i bøtter og spann (bokstavelig talt),

rommet er ferdig sparkla og pussa, og knallblåe veggar er SO klare for å bli kvite..

Gammalt ihel-lakka golv skal bli grått, ein farge eg er skikkeleg spent på korleis den blir på golvet..

Ny seng er alt kjøpt inn, og IKEA-katalogen vart inngåande granska tidligare i dag..

Eg ser tusenlappane flagra...

Trur eg må prøva å ta nokon før bilder, gler meg!

In between.. GOD PÅSKE!

Påske-egget mitt er på forrige innlegg, det er frå Lisbeth Dahl, det skal eg fylla og kosa meg med, når eg har måla ferdig vel å merka.

Hej då:)